Een plaats voor de Heer

Nee, ik ga mijn tent, mijn huis, niet binnen, ik leg mij op de rustbank, mijn bed, niet neer; ik gun mijn ogen geen slaap, mijn oogleden geen sluimer, totdat ik voor de HEERE een plaats gevonden heb, een woning voor de machtige Jakobs! Sta op, HEERE, ga naar Uw rustplaats, U en de ark van Uw macht.

(Psalm 132:3-5, 8) Deze woorden zijn gesproken door David. Hij was zich bewust geworden van de noodzaak om de ark van de Heer, die door de Filistijnen was meegenomen, terug te brengen naar Jeruzalem. Maar hij was zich ook gaan realiseren dat hij een plaats moest toebereiden; hij moest een plaats vinden en klaarmaken voordat hij de Heer kon uitnodigen om Zijn rustplaats te midden van Zijn volk in te nemen.

We zien hier een belangrijk principe: we moeten een plaats voor de Heer toebereiden, voordat we Hem kunnen vragen Zijn woonplaats bij ons in te nemen. Ik geloof dat er twee belangrijke belemmeringen zijn voor de Heer om bij ons te kunnen wonen. De eerste is trots, de tweede is vooringenomenheid. Zolang we arrogant en hoogmoedig zijn, hebben we geen plaats voor de Heer. Zolang wij bezig zijn met onze eigen gewoonten, onze eigen gedachten, onze eigen opvattingen, dan vinden we dat God moet handelen zoals wij dat willen. Deze twee belemmeringen, die van trots en vooringenomenheid, kunnen er de oorzaak van zijn dat de Heer geen rustplaats vindt in ons hart en leven.

Laten we dus bedenken dat we er zeker van moeten zijn dat we God een passende plaats hebben toebereid, voor we de Heer uitnodigen Zijn rustplaats in te nemen, en om te komen met de ark van Zijn macht, de volheid van Zijn tegenwoordigheid, en Zijn zegen.