Hernieuwde waardering

Hoe zouden wij een lied van de HEERE zingen in een vreemd land? Als ik u vergeet, Jeruzalem, laat dan mijn rechterhand zichzelf vergeten. Laat mijn tong vastkleven aan mijn gehemelte, als ik niet aan u denk, als ik Jeruzalem niet doe uitstijgen boven mijn hoogste blijdschap.

(Psalm 137:4-6)

Dit is de klagende uitroep van het volk van God, ze zijn gevangen genomen en leven als ballingen in een vreemd land. Ze hebben geen lied, ze hebben hun harpen aan de wilgen gehangen, en ze denken aan de vreugde en de schoonheid van de stad en het land waarvan ze beroofd zijn.

Weet je, soms moet God ons onze zegeningen afnemen, zodat we ze werkelijk leren waarderen. Ik geloof dat de Joden die vanuit de Babylonische ballingschap terugkeerden, een veel grotere toewijding en verbondenheid ten opzichte van Sion beleefden dan ze vroeger ooit hadden gekend. Ik geloof dat hetzelfde zal gelden voor het thuiskomen van het Joodse volk in onze dagen.

Als ze volledig hersteld zijn, zullen ze meer dan ooit gaan waarderen wat zij allemaal in hun lange jaren van ballingschap zijn kwijtgeraakt door hun ongehoorzaamheid en rebellie. En we moeten niet vergeten dat God ons soms moet aanpakken.

Als jij je vandaag een gevangene voelt, een vreemdeling, en verlangt naar de zegeningen die je kwijtgeraakt bent door ongehoorzaamheid en afvalligheid, dan staat God toe dat dat gebeurt. Dat doet Hij zodat, als Hij die zegeningen weer aan je teruggeeft, je ze zult waarderen als nooit tevoren. God weet wanneer jij je les hebt geleerd. En wanneer je werkelijk hebt geleerd om te waarderen wat Hij voor je heeft gedaan, dan is Hij bereid je te herstellen.