Discipline – een teken van liefde

Mijn zoon, verwerp de vermaning van de HEERE niet en heb geen afkeer van zijn bestraffing. Want de HEERE straft wie Hij liefheeft, zoals een vader doet met de zoon die hij goedgezind is. (Spreuken 3:11-12)

Discipline (of in een verwante betekenis: bestraffing) is een teken van liefde. In onze hedendaagse cultuur zijn velen in dit opzicht op een dwaalspoor geraakt en begrijpen dat niet meer.

Jammer genoeg is er in het verleden - maar ook in recente tijden - een filosofie geweest die leerde dat kinderen zonder discipline moeten worden opgevoed. Die zei: ‘je moet een kind alles laten doen wat het wil, en het moet op alle manieren de ruimte krijgen en zich kunnen uitleven.’

Maar die praktijk is geen teken van liefde; het creëert juist eindeloos veel problemen voor het kind in de toekomst. Een ouder laat echte liefde zien door zijn kind discipline te leren en grenzen te stellen. Grenzen geven zekerheid en veiligheid.

De echte liefde van God voor Zijn kinderen wordt eveneens uitgedrukt in het leren van discipline. De discipline van God is niet een blijk van Zijn afkeuring, maar blijk van Zijn liefde. We moeten er goed op letten dat we het op deze manier blijven zien. De Bijbel waarschuwt ons voor twee verkeerde reacties op de discipline van God. De eerste is: Hem verwerpen. De tweede is: je verbolgen (of modern uitgedrukt: gebashed) voelen.

Als God je disciplineert, geef er dan aandacht aan, versmaad het niet, voel je niet beledigd, word niet kwaad, klaag niet, maar leer de les die je moet leren… Het resultaat zal zegen zijn. Het resultaat zal geestelijke groei en ontwikkeling zijn, omdat er geen andere weg is waarop God ons iets kan leren dan de weg van de discipline.

Ook in het natuurlijke leven werkt dit zo. Een leraar voor een klas die geen discipline kan uitoefenen, kan niet echt les geven. God is de grote Leraar, de grote Vader. Hij disciplineert ons in Zijn liefde.