Ao amin'ny Romana toko fahafolo, Paoly dia nanazava mazava tsara tahakan’ ny na aiza na aiza ao amin'ny Testamenta Vaovao ny takiana amin'ny famonjena. Natombony:

“‘Eo akaikinao ny teny, dia eo am-bavanao sy ao am-ponao’ (dia ny teny ny amin’ny finoana, izay torinay): satria raha manaiky an’i Jesosy ho Tompo amin’ny vavanao hianao ary mino amin’ny fonao fa Andriamanitra efa nanangana Azy tamin’ny maty, dia hovonjena hianao.” (Romana 10:8–9)

Ny fototry ny famonjena dia ny Teny, ary tsy maintsy ampifanarahana amin'ny finoana. Avy eo, misy zavatra roa tsy maintsy ataontsika — ny iray amin’ny fo, ny iray amin’ny vava. Tsy maintsy mino amin’ny fo isika, fa tsy maintsy mibaboka, na milaza izany, amin’ny vava. Nanohy ny tenin’i Paoly:

"Fa amin'ny fo no inoana hahazoana fahamarinana, ary amin'ny vava no anekena hahazoana famonjena." (Romana 10:10)

Hitanao? Tsy misy fiekena, tsy misy famonjena. Tsara ny mino ao am-po, fa ny finoana irery ihany dia tsy ampy. Tsy tokony hino ao am-pontsika ihany isika, fa tsy maintsy milaza izany amim-pahasahiana amin’ny vavantsika koa, mba atao mifanaraka amin’ny Tenin’Andriamanitra ny teny aloaky ny vavantsika. Ny fiekena voalohany ataontsika dia mifandray amin’i Jesosy amin’ny maha-Mpisoronabe Azy, fa ny fandehanan’ny asa Fanompoany amin’ny maha-Mpisoronabe Azy dia miankina amin’ny fandehanan’ny fiekentsika.