Verwerp niet wat je geleerd wordt

En uiteindelijk, wanneer er niets meer van je over is, schreeuw je het uit: ‘Waarom heb ik wat mij is geleerd verworpen? Elke waarschuwing heb ik veracht. Waarom heb ik niet geluisterd naar mijn leraren? Ik sloot mijn ogen voor hun raad. Nu ben ik bijna te gronde gegaan, voor ieders blik, voor het oog van alle mensen’. (Spreuken 5:11-14 NBV)

(meerdere vertalingen spreken hier aan het eind over: ‘ … te midden van de gemeente...)

Dit zijn woorden van iemand die al vele jaren van de weg van de rechtvaardigheid heeft geweten. Iemand die regelmatig in de kerk zat. Iemand die wist hoe en wanneer hij ‘amen’ moest zeggen als de prediker bepaalde dingen zei. Iemand die veel van de liederen uit zijn hoofd kende. Iemand die misschien zelfs wel hardop bad in de samenkomst. En toch heeft hij nooit van harte gehoor gegeven aan de waarheden die hij heeft geleerd.

En hier zien we hem dan aan het eind van zijn leven, en hij realiseert zich te laat dat hij alles is misgelopen – dat hij het wist met zijn verstand, maar nooit geloofd en gehoorzaamd heeft met zijn hart.

Het is opmerkelijk dat Jezus bijzondere woorden gebruikt als Hij spreekt over huichelaars. Hij zegt dat het einde van de huichelaar zal zijn ‘daar waar geween is en tandengeknars’. Ik heb me afgevraagd waarom Hij speciaal die woorden gebruikt met betrekking tot huichelaars, en ik geloof dat dit het antwoord is: omdat dit mensen zijn die alles wisten, de hele tijd, maar nooit gehoorzaam zijn geweest.

Het is buitengewoon bitter om jezelf uitgeworpen te zien, zittend tussen de puinhopen aan het eind van je leven, terwijl je al die jaren in de kerk hebt gezeten en de waarheid kende. Het leek alsof je meedeed, maar je hart veranderde niet. Nooit kwam je op het punt van echte overgave en toewijding; nooit erkende je Jezus werkelijk als Heer van je leven.

Maar het is nooit te laat om je om te keren. Kom terug bij wat je geleerd hebt.