De vastgestelde tijd

Mijn dagen zijn als een langer wordende schaduw en ík verdor als gras. Maar U, HEERE, U blijft voor eeuwig, de gedachtenis aan U van generatie op generatie. U zult opstaan, U zult Zich ontfermen over Sion, want de tijd om haar genadig te zijn, want de vastgestelde tijd is gekomen.

Mijn dagen zijn als een langer wordende schaduw en ík verdor als gras. Maar U, HEERE, U blijft voor eeuwig, de gedachtenis aan U van generatie op generatie. U zult opstaan, U zult Zich ontfermen over Sion, want de tijd om haar genadig te zijn, want de vastgestelde tijd is gekomen. (Psalm 102:12-14)

We zien hier het beeld van een man die zich diep neerslachtig, eenzaam en wanhopig voelt. Hij voelt dat zijn leven wegebt zoals een langer wordende schaduw, en dat hem nog maar weinig tijd rest. Hij zegt: ik verdor als gras.

Heb jij je ook wel eens zo gevoeld? En wat doe je dan? Doe in zo’n situatie hetzelfde als deze man. Hij wendde zijn blik af van zichzelf en zijn eigen situatie, en hij sloeg zijn ogen op naar de Heer. En toen zag hij in geloof de Heer op Zijn troon, en hij besefte dat de Heer niet verandert door onze omstandigheden. De Heer zit altijd op Zijn troon. Hij treedt nooit af: Hij heeft altijd alles totaal onder controle.

Doordat hij dit beseft en dit belijdt, realiseert de psalmist zich dat er een tijd gaat komen van ontferming en barmhartigheid. Dan zegt hij: de tijd is gekomen om Sion genadig te zijn; de vastgestelde tijd is gekomen!

Ik geloof dat we leven in deze profetisch voorzegde tijd, en dat God heeft bepaald dat Hij Zijn volk genade verleent, dat Hij Zijn volk herstelt. Laten we dus wegkijken van onze problemen, onze noden, onze zorgen. Laten we net als de psalmist opkijken naar God, Hem zien op Zijn troon, en beseffen dat Hij gereed is om ons Zijn ontferming te betonen.