Voortdurende hulp

Ik hef mijn ogen op naar de bergen: vanwaar zal mijn hulp komen? Mijn hulp is van de HERE, die hemel en aarde gemaakt heeft. Hij zal niet toelaten, dat uw voet wankelt, Uw Bewaarder zal niet sluimeren. (Psalm 121:1-3 NBG)

De psalmist kijkt naar de majestueuze, hoogverheven bergen, en stelt zichzelf vervolgens de vraag: waar komt mijn hulp vandaan? Hij wordt herinnerd aan de grote Schepper die de bergen, de zeeën en de hele aarde heeft geformeerd, en hij is blij te weten dat die Schepper ook zijn Helper is. Hij zegt: ‘Mijn hulp is van de HERE, die hemel en aarde gemaakt heeft’. Dezelfde God aan wie al deze machtige wonderen van de schepping toebehoren, heeft ook jou en mij geschapen!

Hij schiep ons en Hij wil ons ook bewaren, Hij wil ons beschermen, Hij wil niet dat onze voet wankelt. Hij die ons bewaart, zal niet sluimeren.

Ik had vroeger een plaatje van een jongetje in de armen van zijn vader. Hij hield zich stevig vast aan de rever van de jas van zijn vader om niet te vallen, maar na een poosje viel hij in slaap, en zijn hand gleed van de rever. Maar zijn vader hield hem steeds stevig en veilig vast, of hij zijn vader kon vasthouden of niet.

Zo is onze relatie met God ook. Soms denken we dat wij God stevig vast moeten houden, maar als wij ‘in slaap vallen’, houdt God ons nog steeds vast, ook als wij Hem niet vasthouden…

Dat is de prachtige betekenis van deze psalm: Hij die ons bewaart zal sluimeren noch slapen. Hij is de grote Schepper.