ចូរស្តាប់តាមការត្រាស់ហៅរបស់ព្រះ

នៅពេលដែលព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទមានបន្ទូលថា “ដ្បិតមនុស្សដែលត្រូវបានហៅមានច្រើន តែអស់អ្នកដែលត្រូវបានជ្រើសរើសមានតិចទេ” ព្រះអង្គមិនមែនកំពុងបញ្ចេញមតិ ឬលើកឡើងពីលទ្ធភាពដែលអាចកើតមាននោះឡើយ។ គឺព្រះអង្គកំពុងមានបន្ទូលអំពីការពិត។ ការពិតនោះនៅតែត្រឹមត្រូវរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ ដូចកាលដែលព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលជាលើកដំបូងដូច្នោះដែរ។ ទោះបីជាអ្វីដែលព្រះអង្គមានបន្ទូលនោះទាក់ទងនឹងសេចក្តីសង្គ្រោះក៏ដោយ ប៉ុន្តែគោលការណ៍នេះក៏ត្រូវបានអនុវត្តចំពោះការត្រាស់ហៅរបស់យើងក្នុងការបម្រើព្រះផងដែរ។

នៅក្នុងសេចក្តីបង្រៀនរបស់លោក ដេរេក ព្រីនស៍ នេះ យើងនឹងពិនិត្យមើលឱ្យកាន់តែស៊ីជម្រៅអំពីរបៀបដែលអ្នក និងខ្ញុំអាចឆ្លើយតបចំពោះការហៅឱ្យបម្រើ ដែលមានទំនាក់ទំនងទៅនឹងបន្ទូលរបស់ព្រះយេស៊ូវថា «ដ្បិត​បាន​ហៅ​មនុស្ស​ជា​ច្រើន តែ​រើស​បាន​តិច​ទេ» ។

អំឡុងពេលនៃការសាកល្បង

គ្រីស្ទបរិស័ទជាច្រើនត្រូវបានព្រះត្រាស់ហៅឲ្យបម្រើព្រះអង្គ។ ប៉ុន្តែមានតិចនាក់ប៉ុណ្ណោះដែលត្រូវបានជ្រើសរើស និងតែងតាំងឲ្យដើរក្នុងការបម្រើនោះ។ ហេតុអ្វីបានជាដូច្នេះ?

ជាទូទៅតែងតែមាន អំឡុងពេលនៃការសាកល្បង នៅចន្លោះពេលដែលគ្រីស្ទបរិស័ទម្នាក់ត្រូវបានព្រះត្រាស់ហៅជាលើកដំបូងឲ្យបម្រើ និងពេលដែលគាត់ត្រូវបានព្រះតែងតាំងឲ្យបំពេញការបម្រើ។ ជាញឹកញាប់ កាន់តែមានទំនួលខុសត្រូវធំដែលអ្នកត្រូវទទួល ការសាកល្បងក៏កាន់តែខ្លាំងដែរ។ ជាញឹកញាប់ កាលណាអ្នកត្រូវទទួលខុសត្រូវកាន់តែច្រើន ការល្បងលនោះក៏នឹងកាន់តែខ្លាំងក្លាដែរ។ មានតែអ្នកដែលបានស៊ូទ្រាំនឹងការល្បងលដោយជោគជ័យប៉ុណ្ណោះ ទើបត្រូវបានជ្រើសរើសឱ្យបំពេញការបម្រើនោះយ៉ាងពិតប្រាកដ។

នៅក្នុងសៀវភៅចៅហ្វាយ នៅពេលដែលគេឌានផ្លុំត្រែជាលើកដំបូង ដើម្បីហៅជនជាតិអ៊ីស្រាអែលឲ្យចូលរួមបម្រើព្រះ ក្នុងការប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងជនជាតិម៉ាឌាន មានបុរស ៣២,០០០ នាក់ បានឆ្លើយតបនឹងការត្រាស់ហៅ។ ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលគេឌានបានឲ្យអ្នកដែលឆ្លើយតបដំបូងទាំងនោះឆ្លងកាត់ការសាកល្បងដែលព្រះបានកំណត់ គាត់នៅសល់តែ ៣០០ នាក់ ប៉ុណ្ណោះ។ មានតិចជាង មួយភាគរយ នៃអ្នកដែលត្រូវបានហៅ ដែលបានឆ្លងកាត់ការសាកល្បង ហើយត្រូវបានជ្រើសរើសឲ្យបម្រើ។ ខ្ញុំសង្ស័យថា សមាមាត្រនេះប្រហែលជាដូចគ្នានៅសព្វថ្ងៃនេះផងដែរ។

នៅទីបំផុត ប្រាជ្ញាញាណរបស់ព្រះត្រូវបានបញ្ជាក់ថាត្រឹមត្រូវតាមរយៈលទ្ធផលដែលបានកើតឡើង។ លោកគេឌានអាចធ្វើកិច្ចការបានច្រើនជាង ដោយប្រើមនុស្ស ៣០០ នាក់ដែលបានឆ្លងកាត់ការល្បងល និងមានវិន័យ ជាជាងអ្វីដែលលោកអាចសម្រេចបានជាមួយនឹងអ្នកដើរតាមធម្មតាៗចំនួន ៣២.០០០ នាក់។ គោលការណ៍ដដែលនេះ ក៏ត្រូវបានយកមកអនុវត្តនៅសព្វថ្ងៃនេះដែរ។ អ្នកបម្រើរបស់ព្រះគ្រីស្ទម្នាក់ដែលបានឆ្លងកាត់ការល្បងល ទទួលបានការហ្វឹកហ្វឺន មានវិន័យ និងលះបង់ខ្លួនឯង គឺមានតម្លៃស្មើនឹងគ្រីស្ទបរិស័ទដែលមានបំណងល្អចំនួនមួយរយនាក់ ដែលគ្រាន់តែជា «សមាជិក» នៃក្រុម ឬអង្គការណាមួយតែប៉ុណ្ណោះ។

អ្នកដែលបានប្រែចិត្តជឿ ឬសិស្សរបស់ព្រះគ្រីស្ទ?

វិធីសាស្ត្រផ្សព្វផ្សាយដំណឹងល្អនៅសម័យទំនើប ជាញឹកញាប់ផ្តោតលើ ការរាប់ចំនួនអ្នកដែលបានប្រែចិត្តជឿ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំជឿថា ព្រះទ្រង់យកព្រះទ័យទុកដាក់ទៅលើការបង្កើតសិស្សជាង។ ក្នុងអំឡុងពេលដែលព្រះយេស៊ូវបំពេញព្រះរាជកិច្ចនៅលើផែនដី ព្រះអង្គអាចរាប់ចំនួនអ្នកដែលបានប្រែចិត្តជឿបានរាប់ពាន់នាក់។ ប៉ុន្តែនៅក្នុងម៉ោងចុងក្រោយមុនពេលឆ្កាង ព្រះអង្គនៅសល់តែមនុស្ស ១១ នាក់ដែលនៅតែជាសិស្សរបស់ព្រះអង្គ។ សូម្បីតែបន្ទាប់ពីការរស់ឡើងវិញរបស់ព្រះអង្គក៏ដោយ ទោះបីព្រះអង្គបានបង្ហាញព្រះកាយដែលមានជីវិតឡើងវិញដល់ «បងប្អូនជាង ៥០០ នាក់» (កូរិនថូសទី១ ១៥:៦) ក៏ដោយ មានតែ ១២០ នាក់ ប៉ុណ្ណោះដែលបានទៅស្នាក់នៅក្នុងបន្ទប់ខាងលើ ដើម្បីស្វែងរកអំណាចពីស្ថានដ៏ខ្ពស់ ដែលនឹងធ្វើឲ្យពួកគេក្លាយជាសាក្សីដ៏មានប្រសិទ្ធភាពសម្រាប់ព្រះអង្គ។

ពិតជាមានភាពខុសគ្នាយ៉ាងច្បាស់ រវាងការត្រូវបានហៅ និងការត្រូវបានជ្រើសរើស។ ការរីកចម្រើនពិតប្រាកដនៃនគរព្រះ តែងតែពឹងផ្អែកលើ គុណភាព ជាជាងបរិមាណ។ ដូច្នេះ នៅសម័យបច្ចុប្បន្ននេះ ដល់ពេលដែលយើងត្រូវសង្កត់ធ្ងន់លើសេចក្តីពិតនេះម្តងទៀតហើយ។

ការសាកល្បងពីរប្រភេទ

មានវិធីសំខាន់ពីរយ៉ាង ដែលព្រះទ្រង់ប្រើដើម្បីសាកល្បងគ្រីស្ទបរិស័ទ ដែលត្រូវបានត្រាស់ហៅឲ្យបម្រើ៖

• ទីមួយ គឺដោយអនុញ្ញាតឲ្យអ្វីៗកាន់តែពិបាក។
• ទីពីរ គឺដោយការអនុញ្ញាតឱ្យអ្វីៗមានភាពងាយស្រួល។

នៅក្នុងរឿងប្រៀបប្រដូចអំពីអ្នកសាបព្រោះ នៅក្នុង ម៉ាកុស ជំពូក ៤ ព្រះយេស៊ូវបានប្រៀបធៀបគ្រាប់ពូជដែលធ្លាក់លើដីមានថ្ម ជាមួយនឹងគ្រីស្ទបរិស័ទដែល «តែគ្មានចាក់ឫសនៅក្នុងខ្លួនសោះ ហើយក៏នៅជាប់តែបន្តិចទេ បើកាលណាកើតមានសេចក្ដីទុក្ខលំបាក ឬសេចក្ដីបៀត‌បៀន ដោយព្រោះព្រះ‌បន្ទូល នោះគេរវាតចិត្តចេញភ្លាម» (ខ. ១៧)។ ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គក៏បានប្រៀបធៀបគ្រាប់ពូជដែលធ្លាក់ក្នុងចំណោមបន្លា ជាមួយនឹងគ្រីស្ទបរិស័ទដែល «តែសេចក្ដីខ្វល់‌ខ្វាយនៅជីវិតនេះ សេចក្ដីឆ‌បោករបស់ទ្រព្យសម្បត្តិ នឹងសេចក្ដីប៉ង‌ប្រាថ្នាខាងឯសេចក្ដីផ្សេងៗឯទៀត ក៏ចូលមកខ្ទប់ព្រះ‌បន្ទូលជិត រួចព្រះ‌បន្ទូលមិនអាចនឹងបង្កើតផលបាន» (ខ. ១៩)។

គ្រីស្ទបរិស័ទមួយចំនួន មិនបានត្រៀមខ្លួនដើម្បីស៊ូទ្រាំនឹងការប្រឆាំង ការចំអក ការលំបាក ឬការបរាជ័យដែលមើលទៅដូចជាកើតឡើង ដោយសារដំណឹងល្អនោះទេ។ អ្នកខ្លះទៀត មិនអាចឈរមាំនៅកណ្ដាល ភាពសុខស្រួលខាងលោកិយ ប្រជាប្រិយភាព និងភាពជោគជ័យបានឡើយ។ អ្នកដែលព្រះត្រាស់ហៅឲ្យបម្រើព្រះអង្គ មិនត្រូវឲ្យការលំបាករារាំងឡើយ ហើយក៏មិនត្រូវឲ្យ ភាពសុខស្រួល និងភាពជោគជ័យចងពួកគេជាប់ដែរ។

ព្រះគម្ពីរបានព្រមានគ្រីស្ទបរិស័ទជាបន្តបន្ទាប់ថា ពួកគេត្រូវតែរំពឹងថានឹងឆ្លងកាត់ ការសាកល្បង។ ចាប់តាំងពីដើមសំបុត្ររបស់គាត់មក យ៉ាកុបបានមានប្រសាសន៍ថា៖

បង​ប្អូន​អើយ កាល​ណា​អ្នក​រាល់​គ្នា​មាន​សេចក្ដី​ល្បួង​ផ្សេងៗ នោះ​ត្រូវ​រាប់​ជា​សេចក្ដី​អំណរ​សព្វ​គ្រប់​វិញ 3ដោយ​ដឹង​ថា ការ​ល្បង​ល​មើល​សេចក្ដី​ជំនឿ​នៃ​អ្នក​រាល់​គ្នា នោះ​នាំ​បង្កើត​ឲ្យ​មាន​សេចក្ដី​ខ្ជាប់‌ខ្ជួន ។ (យ៉ាកុប១: ២-៣)

ពេត្រុសបានសរសេរថា៖

ការសាកល្បងទាំងនេះនឹងបង្ហាញថា ជំនឿរបស់អ្នកពិតប្រាកដមែន។ ជំនឿរបស់អ្នកកំពុងត្រូវបានសាកល្បង ដូចភ្លើងដែលសាកល្បង និងបន្សុទ្ធមាស ។ (ពេត្រុសទី១ ១:៧, NLT)

ការសាកល្បងដ៏ខ្លាំង មិនមែនជារឿងចម្លែកសម្រាប់គ្រីស្ទបរិស័ទពិតប្រាកដនោះទេ។ ការសាកល្បងទាំងនេះកើតឡើងតាមការកំណត់របស់ព្រះអង្គផ្ទាល់។

លោកយ៉ូប

ព្រះគម្ពីរបានផ្តល់ឲ្យយើងនូវ ឧទាហរណ៍ជាច្រើនអំពីការសាកល្បង ដែលអ្នកបម្រើដ៏ស្មោះត្រង់របស់ព្រះត្រូវឆ្លងកាត់។ ឧទាហរណ៍ដ៏ល្បីមួយ គឺលោកយ៉ូប។

នៅក្នុងសក្ខីភាពរបស់គាត់ផ្ទាល់ អំពីការសាកល្បងដែលគាត់បានឆ្លងកាត់ លោកយ៉ូបបានមានប្រសាសន៍ថា៖

ប៉ុន្តែទ្រង់​ស្គាល់​ផ្លូវ​ដើរ​របស់​ខ្ញុំ ហើយ​កាល​ណា​ទ្រង់​បាន​សាក​ល​ខ្ញុំ​ស្រេច​ហើយ នោះ​ខ្ញុំ​នឹង​ចេញ​មក​ដូច​ជា​មាស ជើង​ខ្ញុំ​បាន​ដើរ​ជាប់​តាម​ជំហាន​ទ្រង់ ខ្ញុំ​បាន​កាន់​តាម​ផ្លូវ​ទ្រង់ ឥត​ងាក​បែរ​ទៅ​ខាង​ណា​ឡើយ ខ្ញុំ​មិន​ដែល​គេច​ថយ​ចេញ​ពី​បង្គាប់​នៃ​ព្រះ‌រឹម​ទ្រង់​ទេ ខ្ញុំ​បាន​ខំ​ប្រមូល​ទុក​ព្រះ‌បន្ទូល​នៃ​ព្រះ‌ឱស្ឋ​ទ្រង់ ជា​ជាង​អាហារ​ដែល​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ការ​ផង ។ (យ៉ូប ២៣:១០–១២)

នៅក្នុងខចុងក្រោយនោះ យើងរកឃើញ អាថ៌កំបាំងនៃជ័យជម្នះរបស់យ៉ូប។ នោះគឺជា ឥរិយាបថរបស់គាត់ចំពោះព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។ អស់អ្នកដែលឲ្យតម្លៃដល់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ លើសអ្វីៗទាំងអស់ នឹងអាចឆ្លងកាត់ការសាកល្បងរបស់ពួកគេដោយ ទទួលបានជ័យជម្នះជានិច្ច។

យេរេមា

អ្នកបម្រើព្រះម្នាក់ទៀត ដែលបានស៊ូទ្រាំនឹងការសាកល្បងដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ គឺ យេរេមា។ គាត់នៅក្មេងនៅឡើយ នៅពេលដែលព្រះបានត្រាស់ហៅគាត់។

ការសាកល្បងមួយក្នុងចំណោមការសាកល្បងដ៏លំបាកបំផុតសម្រាប់យុវជនគ្រីស្ទបរិស័ទ គឺ ភាពឯកោ។ ភាពស្មោះត្រង់របស់ពួកគេចំពោះព្រះ អាចធ្វើឲ្យពួកគេដាច់ចេញពីភាពសប្បាយរីករាយ និងសកម្មភាពខាងលោកិយដែលគ្មានប្រយោជន៍ ដែលមិត្តភក្តិរបស់ពួកគេកំពុងចូលរួម។ ជាលទ្ធផល ពួកគេអាចមានអារម្មណ៍ថា ខ្លួនត្រូវបានកាត់ផ្តាច់ និងនៅតែឯកោ។

នៅក្នុង បរិទេវ ៣:២៧–២៨ យេរេមាបានពិពណ៌នាអំពីការសាកល្បងនេះថា៖

ឯ​ការ​ដែល​មនុស្ស​ទទួល​រង​នឹម ក្នុង​កាល​ដែល​នៅ​វ័យ​ក្មេង នោះ​ក៏​ល្អ​ដែរ អ្នក​នោះ​នឹង​អង្គុយ​តែ​ឯង ហើយ​នៅ​មាត់​ស្ងៀម ពី​ព្រោះ​គឺ​ទ្រង់​ដែល​ដាក់​នឹម​លើ​ខ្លួន ។

ហោរាយេរេមាផ្ទាល់ក៏បានស៊ូទ្រាំនឹងការសាកល្បងប្រភេទនេះដែរ (សូមមើល យេរេមា ១៥:១៧)។ ដូចយ៉ូបដែរ យេរេមាគឺជាអ្នកបម្រើដ៏ស្មោះត្រង់របស់ព្រះ ដែលបានទទួលកម្លាំងដើម្បីស៊ូទ្រាំ ពីឥរិយាបថរបស់គាត់ចំពោះព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។

ទូលបង្គំ​បាន​ឃើញ​ព្រះ‌បន្ទូល​ទ្រង់ ទូលបង្គំ​ក៏​បាន​ទទួល​ទាន​លេប​ចូល​អស់​ហើយ ព្រះ‌បន្ទូល​របស់​ទ្រង់​ជា​សេចក្ដី​អំណរ ហើយ​ជា​ទី​រីក‌រាយ​ចិត្ត​ដល់​ទូលបង្គំ ដ្បិត​ឱ​ព្រះ‌យេហូវ៉ា ជា​ព្រះ​នៃ​ពួក​ពល‌បរិវារ​អើយ ទូលបង្គំ​បាន​ហៅ​តាម​ព្រះ‌នាម​ទ្រង់ ។ (យេរាមា១៥:១៦)

លោកម៉ូសេ

លោកម៉ូសេ គឺជាអ្នកបម្រើដ៏អស្ចារ្យម្នាក់ទៀតរបស់ព្រះ ដែលបានរៀនស៊ូទ្រាំនឹងការសាកល្បង។ ការសាកល្បងទីមួយរបស់គាត់ គឺការល្បួងពីឋានៈ និងភាពសប្បាយរីករាយខាងលោកិយ។

ដោយត្រូវបានចិញ្ចឹមបីបាច់នៅក្នុងរាជវាំងរបស់ផារ៉ោន ក្នុងនាមជាអ្នកស្នងរាជ្យដែលគេរំពឹងទុកសម្រាប់បល្ល័ង្កអេស៊ីប ម៉ូសេអាចរីករាយនឹង ទ្រព្យសម្បត្តិ វប្បធម៌ និងភាពប្រណីតទាំងអស់របស់អេស៊ីព្ទ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលគាត់បដិសេធមិនចុះចាញ់នឹងការល្បួងនេះ គាត់ត្រូវបានប្រជាជនរបស់គាត់ផ្ទាល់បដិសេធ ត្រូវបានផារ៉ោនបៀតបៀន ហើយត្រូវបង្ខំឲ្យរស់នៅនិរទេសអស់រយៈពេល ៤០ ឆ្នាំ ដោយជួបប្រទះភាពក្រីក្រ និងភាពឯកោ។ ទោះជាយ៉ាងណា គាត់បានឆ្លងកាត់ការសាកល្បងទាំងនេះដោយជោគជ័យ ពីព្រោះគាត់មិនព្រមឲ្យភាពទាក់ទាញនៃទ្រព្យសម្បត្តិ និងសិរីល្អដែលមានតែមួយរយៈ ធ្វើឲ្យគាត់មើលមិនឃើញសិរីល្អដ៏ពិតរបស់ព្រះ និង រង្វាន់ដ៏អស់កល្បជានិច្ច ដែលព្រះប្រទានឲ្យឡើយ។

ហេព្រើរ ១១:២៦–២៧ (NLT) បានបង្ហាញពី មូលហេតុដែលធ្វើឲ្យម៉ូសេអាចស៊ូទ្រាំបាន៖

ដោយ​បាន​រាប់​សេចក្ដី​ដំនៀល​ដែល​គេ​តិះ‌ដៀល​ដល់​ព្រះ‌គ្រីស្ទ ទុក​ជា​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ប្រសើរ​ជាង​អស់​ទាំង​របស់​ថ្លៃ​វិសេស​នៅ​ស្រុក​អេស៊ីព្ទ ដ្បិត​លោក​សំឡឹង​ចំ​ទៅ​ឯ​រង្វាន់​វិញ ដោយ‌សារ​សេចក្ដី​ជំនឿ នោះ​លោក​ក៏​ចេញ​ពី​ស្រុក​អេស៊ីព្ទ​ទៅ ឥត​កោត‌ខ្លាច​ដល់​សេចក្ដី​កំហឹង​នៃ​ស្តេច​ឡើយ ដ្បិត​លោក​បាន​កាន់​យ៉ាង​ខ្ជាប់‌ខ្ជួន ហាក់​ដូច​ជា​ឃើញ​ព្រះ​ដ៏​មើល​មិន​ឃើញ​ដែរ ។ (ហេប្រឺ ១១:២៦-២៧)

សព្វថ្ងៃនេះ ផ្ទុយយ៉ាងច្បាស់ពីឥរិយាបថរបស់ម៉ូសេ យុវជនគ្រីស្ទបរិស័ទជាច្រើនកំពុងត្រូវបាន ភាពទាក់ទាញនៃភាពសុខស្រួល និងភាពជោគជ័យខាងលោកិយ ធ្វើឲ្យពួកគេមើលមិនឃើញ សិរីល្អដ៏ពិត និងរង្វាន់ដ៏អស់កល្បជានិច្ចនៃការបម្រើព្រះ។

ទម្ងន់នៃការត្រាស់ហៅ

ព្រះគម្ពីរប្រើពាក្យដ៏មានអំណាចចំនួនបី ដើម្បីពិពណ៌នាអំពីការត្រាស់ហៅរបស់ព្រះ។ ទីមួយ វាគឺជា «ការត្រាស់ហៅដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់» (សូមមើល ភីលីព ៣:១៤)។ ការត្រាស់ហៅនេះស្ថិតនៅក្នុងកម្រិតមួយដែលខ្ពស់ជាងផលប្រយោជន៍ និងការទាមទារផ្សេងៗទាំងអស់ក្នុងជីវិត។ សម្រាប់គ្រីស្ទបរិស័ទ គ្មានអ្វីផ្សេងអាចដាក់នៅមុខការត្រាស់ហៅរបស់ព្រះបានឡើយ មិនថា ផ្ទះ គ្រួសារ ឬចំណងទាក់ទងខាងលោកិយក៏ដោយ។ «បើអ្នកណាមកឯខ្ញុំ ដោយមិនបានលះអាល័យពីឪពុកម្តាយ ប្រពន្ធកូន បងប្អូនប្រុសស្រី នឹងជីវិតខ្លួនឯងផង អ្នកនោះនឹងធ្វើជាសិស្សខ្ញុំមិនបានទេ» (លូកា ១៤:២៦)។

ទីពីរ ការត្រាស់ហៅឲ្យបម្រើព្រះ គឺជា «ការត្រាស់ហៅដ៏បរិសុទ្ធ» (សូមមើល ធីម៉ូថេទី២ ១:៩)។ វាជាអ្វីមួយដ៏បរិសុទ្ធ ដែលត្រូវការពារយ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួន មិនឲ្យមានការសម្រុះសម្រួល ឬការធ្វើឱ្យសៅហ្មងណាឡើយ។ វាទាមទារពេលវេលាដែលបានថ្វាយសម្រាប់ការអធិស្ឋាន និងការបដិសេធខ្លួនឯងខាងវិញ្ញាណ។ ការបំពេញការត្រាស់ហៅនេះ ទាមទារ កម្លាំង ពេលវេលា និងការថ្វាយខ្លួន របស់យើង ព្រមទាំងការអភិវឌ្ឍន៍គ្រប់អំណោយទាន និងទេពកោសល្យទាំងអស់ដែលព្រះបានប្រទានដល់យើង។

ទីបី ការត្រាស់ហៅរបស់ព្រះ គឺជា «ការត្រាស់ហៅដ៏មកពីស្ថានសួគ៌» (សូមមើល ហេព្រើរ ៣:១)។ ព្រះសូរសៀងដែលត្រាស់ហៅយើងឲ្យបម្រើក្នុងកិច្ចការគ្រីស្ទបរិស័ទ គឺមកពីស្ថានសួគ៌។ មិនថាវាមកក្នុងទម្រង់ជា «ព្រះសូរសៀងស្រាលស្ងាត់» ឬជា «សូរស័ព្ទដូចសំឡេងទឹកជាច្រើន» ក៏ដោយ វាគឺជាព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះដ៏មានព្រះចេស្ដាខ្ពស់បំផុត។ ព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះអង្គមានសិទ្ធិអំណាចខ្ពស់បំផុត ហើយសក្តិសមឲ្យយើងស្តាប់បង្គាប់ដោយគ្មានលក្ខខណ្ឌ។ នៅពេលប៉ុលបានឮការត្រាស់ហៅរបស់ព្រះ គាត់បាននិយាយថា គាត់ «មិនបានប្រញាប់ទៅពិគ្រោះជាមួយមនុស្សណាម្នាក់ឡើយ» (កាឡាទី ១:១៦, NLT)។ គាត់មិនបានស្វែងរកការបញ្ជាក់ ឬការអនុញ្ញាតពីមេដឹកនាំសាសនានៃជាតិរបស់គាត់ឡើយ ហើយក៏មិនបានស្វែងរកពីអ្នកដែលបានក្លាយជាសាវ័ករបស់ព្រះគ្រីស្ទរួចហើយដែរ។ គាត់បាននៅតែម្នាក់ឯងជាមួយព្រះ ដើម្បីស្វែងយល់អំពីព្រះហឫទ័យ និងគោលបំណងដ៏ពេញលេញរបស់ព្រះសម្រាប់ជីវិតរបស់គាត់។

សព្វថ្ងៃនេះ នៅពេលដែលព្រះត្រាស់ហៅគ្រីស្ទបរិស័ទម្នាក់ឲ្យបំពេញកិច្ចបម្រើជាក់លាក់មួយ ប្រតិកម្មដំបូងរបស់មនុស្សជាច្រើន គឺស្វែងរកមតិយោបល់ពីអ្នកដទៃ។ «តើអ្នកណានឹងចាត់ខ្ញុំឲ្យទៅ?» «តើអ្នកណានឹងផ្គត់ផ្គង់ថវិកាសម្រាប់ខ្ញុំ?» ជាលទ្ធផល មិនយូរប៉ុន្មាន ព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះអាចត្រូវបានលង់បាត់ ដោយសារមតិយោបល់របស់មនុស្ស។ ប៉ុន្តែចំពោះគ្រីស្ទបរិស័ទដែលត្រូវបានព្រះត្រាស់ហៅ ហើយមានឆន្ទៈដាក់សេចក្តីទុកចិត្តទាំងស្រុងលើព្រះ នោះនឹងមានការធានាដ៏មានពរ ពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះផ្ទាល់ថា៖

ព្រះ​ដែល​បាន​ហៅ​អ្នក​រាល់​គ្នា ទ្រង់​ស្មោះ‌ត្រង់ ទ្រង់​នឹង​ធ្វើ​សំរេច​ការ​នោះ។ (១ថែស្សាឡូនីច ៥:២៤)

ការសម្រេចនូវការត្រាស់ហៅរបស់គ្រីស្ទបរិស័ទ ពឹងផ្អែកជាចម្បង និងតែមួយគត់លើព្រះអង្គផ្ទាល់។

កុំពន្យាពេល

ចុងក្រោយ ការត្រាស់ហៅរបស់ព្រះ គឺជាការត្រាស់ហៅដ៏បន្ទាន់។ នៅពេលយ៉ូស្វេដាក់ការត្រាស់ហៅឲ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបម្រើព្រះនៅចំពោះមុខពួកគេ គាត់បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «នោះចូររើសយកព្រះណាដែលឯងចង់គោរពប្រតិ‌បត្តិតាមនៅថ្ងៃនេះចុះ» (យ៉ូស្វេ ២៤:១៥)។ ទំនុកតម្កើង ៩៥:៧ (NLT) ចែងថា៖

នៅ​ថ្ងៃ​នេះ បើ​ឯង​រាល់​គ្នា​ឮ​សំឡេង​ទ្រង់! ។

ការត្រាស់ហៅរបស់ព្រះ មិនរង់ចាំតាមភាពងាយស្រួលរបស់មនុស្សឡើយ។ យើងមិនអាចពន្យារពេលនូវការសម្រេចចិត្តថ្វាយខ្លួន ដើម្បីចុះចូលចំពោះព្រះអង្គ ទៅកាន់ពេលណាមួយដែលយើងគិតថា «ងាយស្រួលជាងនេះ» បានឡើយ។ អារក្សនិយាយថា «ថ្ងៃស្អែក» ប៉ុន្តែព្រះមានបន្ទូលថា «ថ្ងៃនេះ»។

នៅក្នុង សុភាសិត ១:២៤–៣២ មានការព្រមានដ៏ធ្ងន់ធ្ងរមួយ ប្រឆាំងនឹងការពន្យារពេលក្នុងការឆ្លើយតបចំពោះការត្រាស់ហៅរបស់ព្រះ។ ខគម្ពីរនេះពិពណ៌នាអំពីមនុស្ស ដែលក្នុងពេលដែលពួកគេមានភាពរុងរឿង និងពឹងផ្អែកលើសមត្ថភាពរបស់ខ្លួនឯង បានបែរចេញពីការត្រាស់ហៅរបស់ព្រះ។ តាមពិតទៅ នៅពេលក្រោយ ពេលដែលពួកគេផ្លាស់ប្តូរចិត្ត ហើយបែរមកស្វែងរកព្រះវិញ នោះវាយឺតពេលទៅហើយ! ព្រះអង្គបានដកព្រះអង្គចេញពីពួកគេហើយ។ ព្រះសូរសៀងដែលធ្លាប់តែត្រាស់ហៅពួកគេ ឥឡូវនេះបានស្ងាត់ទៅហើយ។ ពេលវេលានៃឱកាសបានកន្លងផុតទៅហើយ។

មិនថាការត្រាស់ហៅរបស់ព្រះអង្គចំពោះអ្នក គឺជាការត្រាស់ហៅទូទៅ (ដូចនៅក្នុង មីកា ៦:៨) ឬជាការត្រាស់ហៅជាក់លាក់ (ដូចនៅក្នុង ពេត្រុសទី១ ៤:១១) ក៏ដោយ ខ្ញុំសូមលើកទឹកចិត្តអ្នកឲ្យស្តាប់តាមការត្រាស់ហៅរបស់ព្រះអង្គ។ ចូរយកការត្រាស់ហៅនេះជារឿងដ៏សំខាន់។ ចូរស៊ូទ្រាំនឹងការសាកល្បងរបស់ព្រះអង្គ។ ចូរថ្វាយខ្លួនឯង ដើម្បីបំពេញកិច្ចការរបស់នគរស្ថានសួគ៌។ កុំឲ្យខ្លួនអ្នកក្លាយជាឈ្មោះមួយទៀត ដែលត្រូវបានបន្ថែមទៅក្នុងចំណោម «មនុស្សជាច្រើន» ដែលត្រូវបានហៅ ប៉ុន្តែមិនដែលត្រូវបានជ្រើសរើសឡើយ។

ប្រសិនបើអ្នកចង់ឆ្លើយតបនៅពេលនេះ តើអ្នកចង់ចូលរួមជាមួយខ្ញុំនៅក្នុងពាក្យអធិស្ឋានដ៏ខ្លីដូចខាងក្រោមនេះដែរឬទេ?