អំបិលនៃផែនដី

«អ្នករាល់គ្នាជាអំបិលនៃផែនដី» (ម៉ាថាយ ៥:១៣)។ តាមសេចក្ដីថ្លែងនេះ ព្រះយេស៊ូវមិនត្រឹមតែមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកសិស្សរបស់ទ្រង់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងមានបន្ទូលមកកាន់យើងទាំងអស់គ្នា ដែលទទួលស្គាល់សិទ្ធិអំណាចនៃសេចក្ដីបង្រៀនរបស់ទ្រង់ផងដែរ។ ព្រះយេស៊ូវប្រៀបធៀបតួនាទីរបស់យើងនៅលើផែនដី ទៅនឹងតួនាទីរបស់អំបិល។ អត្ថន័យរបស់ទ្រង់កាន់តែច្បាស់ នៅពេលយើងពិចារណាអំពីការប្រើប្រាស់អំបិលពីរយ៉ាងក្នុងអាហារ៖ អំបិលផ្ដល់រសជាតិ និងទប់ស្កាត់ការរលួយ។

អំបិលផ្តល់រសជាតិ

ក្នុងនាមជាគ្រីស្ទបរិស័ទ តួនាទីរបស់យើងក្នុងនាមជាអំបិល គឺផ្ដល់រសជាតិដល់ផែនដី។ ព្រះទ្រង់សព្វព្រះហឫទ័យនឹងរសជាតិនេះ។ អាហារដែលគ្មានរសជាតិ ក្លាយជាឆ្ងាញ់ និងគាប់ចិត្ត នៅពេលផ្សំជាមួយអំបិល។ លោកយ៉ូបបានសួរសំណួរដែលប្រកបដោយវោហារស័ព្ទថា៖

ឯ​របស់​ដែល​គ្មាន​រស‌ជាតិ តើ​នឹង​បរិភោគ​ឥត​អំបិល​បាន​ឬ​ទេ ។ (យ៉ូប ៦:៦)

វត្តមានរបស់អំបិលធ្វើឱ្យមានភាពខុសគ្នា ដោយធ្វើឱ្យយើងរីករាយនឹងអាហារ ដែលយើងប្រហែលជាមិនព្រមបរិភោគ ប្រសិនបើគ្មានអំបិល។

វត្តមានរបស់យើងធ្វើឱ្យផែនដីនេះជាទីគាប់ព្រះហឫទ័យដល់ព្រះជាម្ចាស់ និងធ្វើឱ្យផែនដីទទួលបាននូវសេចក្ដីមេត្តាករុណារបស់ព្រះអង្គ។ ដោយសារតែយើងនៅទីនេះ ព្រះជាម្ចាស់នៅតែបន្តប្រព្រឹត្តចំពោះផែនដីដោយព្រះគុណ និងសេចក្ដីមេត្តាករុណា ជាជាងការប្រើសេចក្ដីក្រោធ និងការជំនុំជម្រះ។ វត្តមានរបស់យើងគឺជាអ្វីដែលធ្វើឱ្យមានភាពខុសប្លែកគ្នា។

គោលការណ៍នេះត្រូវបានបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់តាមរយៈដំណើររឿងនៃការទូលអង្វររបស់អ័ប្រាហាំ ជំនួសឱ្យក្រុងសូដុម ដែលមានបានកត់ត្រានៅក្នុង លោកុប្បត្តិ ១៨:១៦–៣៣។ ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលប្រាប់អ័ប្រាហាំថា ទ្រង់នឹងយាងទៅក្រុងសូដុម ដើម្បីពិនិត្យមើលថា អំពើអាក្រក់របស់ទីក្រុងនោះបានឈានដល់កម្រិត ដែលមិនអាចពន្យារពេលនៃការជំនុំជម្រះបានទៀតឬអត់។ បន្ទាប់មក អ័ប្រាហាំបានដើរជាមួយព្រះអម្ចាស់តាមផ្លូវ ហើយលើកយកស្ថានការណ៍នោះមកពិភាក្សាជាមួយទ្រង់។

គោលការណ៍នៃការជំនុំជម្រះ

លោកអ័ប្រាហាំបានបង្កើតគោលការណ៍មួយជាមុនសិន ដែលជាមូលដ្ឋានសម្រាប់អ្វីៗដែលបានកើតឡើងជាបន្តបន្ទាប់៖ វាមិនមែនជាព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះឡើយ ដែលការជំនុំជម្រះដែលសមនឹងមនុស្សអាក្រក់ ត្រូវធ្លាក់ទៅលើមនុស្សសុចរិត។ អ័ប្រាហាំបានសួរថា៖ «តើ​ទ្រង់​នឹង​បំផ្លាញ​មនុស្ស​សុចរិត​ជា​មួយ​នឹង​មនុស្ស​អាក្រក់​ផង​ដែរ​ឬ​អី?» (ខ. ២៣)។ «មិន​គួរ​គប្បី​ឲ្យ​ទ្រង់​ប្រព្រឹត្ត​ដូច្នោះ នឹង​សំឡាប់​មនុស្ស​សុចរិត​ជា​មួយ​នឹង​មនុស្ស​អាក្រក់​នោះ​ទេ យ៉ាង​នោះ​ឈ្មោះ​ថា​ធ្វើ​ឲ្យ​មនុស្ស​សុចរិត​បាន​ដូច​ជា​មនុស្ស​អាក្រក់​ដែរ សូម​កុំ​ឲ្យ​ទ្រង់​ធ្វើ​ដូច្នោះ​ឡើយ ឯ​ព្រះ​ដ៏​ជា​ចៅ‌ក្រម​ផែនដី​ទាំង​មូល តើ​ទ្រង់​មិន​ត្រូវ​ប្រព្រឹត្ត​ដោយ​យុត្តិ‌ធម៌​ទេ​ឬ​អី» (ខ. ២៥)។

ព្រះអម្ចាស់បានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់នៅក្នុងការសន្ទនាជាបន្តបន្ទាប់ថា ទ្រង់ទទួលស្គាល់គោលការណ៍ដែលអ័ប្រាហាំបានលើកឡើង។ តើការដែលអ្នកជឿទាំងអស់យល់អំពីរឿងនេះ មានសារៈសំខាន់យ៉ាងណាទៅ! ប្រសិនបើយើងបានរាប់ជាសុចរិតដោយសារជំនឿលើព្រះគ្រីស្ទ ហើយកំពុងរស់នៅតាមរបៀបដែលបង្ហាញយ៉ាងពិតប្រាកដពីជំនឿរបស់យើង នោះព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់មិនដែលចង់ឲ្យយើងត្រូវរាប់បញ្ចូលក្នុងការជំនុំជម្រះដែលទ្រង់នាំមកលើមនុស្សអាក្រក់ឡើយ។

មានកត្តាកំណត់ពីរយ៉ាង

គួរឲ្យស្តាយ ជាញឹកញាប់ គ្រីស្ទបរិស័ទមិនយល់អំពីគោលការណ៍នេះទេ។ ហេតុអ្វី? ដោយសារពួកគេមិនបានបែងចែកឲ្យច្បាស់រវាងស្ថានការណ៍ពីរ ដែលមើលពីខាងក្រៅ អាចស្រដៀងគ្នា ប៉ុន្តែតាមការពិត មានលក្ខណៈ និងមូលហេតុខុសគ្នាទាំងស្រុង។ មួយផ្នែក គឺ ការរងទុក្ខបៀតបៀនដោយសារសេចក្តីសុចរិត។ មួយផ្នែកទៀត គឺ ការជំនុំជម្រះរបស់ព្រះមកលើមនុស្សអាក្រក់។

ភាពខុសគ្នារវាងស្ថានការណ៍ទាំងពីរនេះ ត្រូវបានបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់តាមរយៈសេចក្តីថ្លែងការណ៍ពីរដែលផ្ទុយគ្នាដូចខាងក្រោម៖ ការបៀតបៀនកើតចេញពីមនុស្សអាក្រក់មកលើមនុស្សសុចរិត។ ប៉ុន្តែការជំនុំជម្រះគឺមកពីព្រះជាម្ចាស់ដែលទ្រង់សុចរិត មកលើមនុស្សអាក្រក់វិញ។ ដូច្នេះ ការបៀតបៀនដោយសារសេចក្តីសុចរិត និងការជំនុំជម្រះដោយសារអំពើអាក្រក់ គឺមានលក្ខណៈផ្ទុយគ្នាទាំងស្រុង ចំពោះប្រភព គោលបំណង និងលទ្ធផលរបស់វា។

ព្រះគម្ពីរបានព្រមានយ៉ាងច្បាស់ថា គ្រីស្ទបរិស័ទត្រូវតែរំពឹងថានឹងរងការបៀតបៀន។ នៅក្នុងសេចក្តីអធិប្បាយលើភ្នំ ព្រះយេស៊ូវបានមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ពួកសិស្សរបស់ទ្រង់ថា៖

មាន​ពរ​ហើយ អស់​អ្នក​ដែល​ត្រូវ​គេ​បៀត‌បៀន ដោយ​ព្រោះ​សេចក្ដី​សុចរិត ដ្បិត​នគរ​ស្ថាន‌សួគ៌​ជា​របស់​ផង​អ្នក​ទាំង​នោះ អ្នក​រាល់​គ្នា​មាន​ពរ ក្នុង​កាល​ដែល​គេ​ជេរ បៀត‌បៀន ហើយ​និយាយ​បង្ខុស​គ្រប់​ទាំង​សេចក្ដី​អាក្រក់ ពី​អ្នក​រាល់​គ្នា ដោយ​ព្រោះ​ខ្ញុំ ។ (ម៉ាថាយ ៥:១០-១១)

លោកប៉ុលក៏បានសរសេរទៅកាន់ធីម៉ូថេដូចគ្នាដែរ៖

ឯ​អស់​អ្នក​ណា​ដែល​ចង់​រស់ ដោយ​គោរព​ប្រតិ‌បត្តិ​ដល់​ព្រះ‌គ្រីស្ទ​យេស៊ូវ នោះ​នឹង​ត្រូវ​មាន​សេចក្ដី​បៀត‌បៀន​ដែរ

ដូច្នេះ គ្រីស្ទបរិស័ទត្រូវត្រៀមខ្លួនជាស្រេច ដើម្បីស៊ូទ្រាំនឹងការបៀតបៀនដោយសារជំនឿ និងរបៀបរស់នៅរបស់ខ្លួន ហើយថែមទាំងចាត់ទុកការរងទុក្ខនេះជាឯកសិទ្ធិមួយផងដែរ។

តាមគោលការណ៍ដូចគ្នានេះ គ្រីស្ទបរិស័ទមិនគួរត្រូវបានរាប់បញ្ចូលក្នុងការជំនុំជម្រះរបស់ព្រះមកលើមនុស្សអាក្រក់ឡើយ។ គោលការណ៍នេះត្រូវបានចែងជាច្រើនដងនៅក្នុងព្រះគម្ពីរ។ នៅក្នុង ១កូរិនថូស ១១:៣២ លោកប៉ុលបានសរសេរទៅកាន់អ្នកជឿរួមជំនឿរបស់លោកថា៖ «តែ​កាល​ណា​យើង​រាល់​គ្នា​ [គ្រីស្ទបរិស័ទ] ត្រូវ​ជាប់​ជំនុំ‌ជំរះ នោះ​ព្រះ‌អម្ចាស់​ទ្រង់​វាយ‌ផ្ចាល​យើង​វិញ ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​យើង​ជាប់​ទោស​ជា​មួយ​នឹង​លោកីយ​ឡើយ»។ នេះបង្ហាញថា មានភាពខុសគ្នារវាងរបៀបដែលព្រះទ្រង់ប្រព្រឹត្តចំពោះអ្នកជឿ និងរបៀបដែលទ្រង់ប្រព្រឹត្តចំពោះលោកីយ៍។ ក្នុងនាមជាអ្នកជឿ យើងអាចរំពឹងថានឹងជួបប្រទះការវាយ‌ផ្ចាលរបស់ព្រះ។ ប្រសិនបើយើងចុះចូល ទទួលការប្រៀនប្រដៅ ហើយរៀបចំជីវិតរបស់យើងឲ្យបានត្រឹមត្រូវ នោះយើងមិនត្រូវស្ថិតនៅក្រោមការជំនុំជម្រះដែលធ្លាក់មកលើអ្នកមិនជឿ ឬលោកីយ៍ទាំងមូលឡើយ។គោលបំណងចុងក្រោយនៃការវាយ‌ផ្ចាលរបស់ព្រះចំពោះយើង ក្នុងនាមជាអ្នកជឿ គឺដើម្បីការពារយើងមិនឲ្យទទួលរងការជំនុំជម្រះរបស់ទ្រង់លើអ្នកមិនជឿ។

និក្ខមនំ ជំពូកទី ៧ ដល់ ១២ បានកត់ត្រាអំពីរបៀបដែលព្រះជាម្ចាស់បាននាំការជំនុំជម្រះចំនួនដប់យ៉ាងមកលើជនជាតិអេស៊ីប ដែលមានភាពធ្ងន់ធ្ងរកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ ដោយសារពួកគេបដិសេធមិនព្រមស្តាប់តាមហោរារបស់ទ្រង់ គឺលោកម៉ូសេ និងលោកអើរ៉ុន។ ក្នុងអំឡុងពេលទាំងអស់នេះ ប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះ គឺជនជាតិអ៊ីស្រាអែល បានរស់នៅកណ្ដាលស្រុកអេស៊ីប ប៉ុន្តែគ្មានការជំនុំជម្រះណាមួយក្នុងចំណោមការជំនុំជម្រះទាំងដប់ប្រការនោះ បានប៉ះពាល់ដល់ពួកគេឡើយ។ នៅក្នុង និក្ខមនំ ១១:៧ មូលហេតុនេះត្រូវបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថា៖

ប៉ុន្តែ​នៅ​ក្នុង​ពួក​កូន​ចៅ​អ៊ីស្រាអែល ចាប់​តាំង​ពី​មនុស្ស​ដល់​សត្វ នោះ​សូម្បី​តែ​ឆ្កែ​១​ក៏​នឹង​មិន​កំរើក​អណ្តាត​ទាស់​នឹង​គេ​ឡើយ នេះ​ដើម្បី​ឲ្យ​អ្នក​រាល់​គ្នា​បាន​ដឹង​ថា ព្រះ‌យេហូវ៉ា​ទ្រង់​រាប់​សាសន៍​អេស៊ីព្ទ នឹង​សាសន៍​អ៊ីស្រាអែល​ផ្សេង​អំពី​គ្នា ។

ការជំនុំជម្រះមិនបានធ្លាក់មកលើជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទេ ពីព្រោះព្រះអម្ចាស់ «បានធ្វើឲ្យមានភាពខុសគ្នា» រវាងប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ផ្ទាល់ និងប្រជាជនអេស៊ីប។ សូម្បីតែសត្វឆ្កែនៅស្រុកអេស៊ីប ក៏ត្រូវទទួលស្គាល់ភាពខុសគ្នានេះដែរ! ហើយភាពខុសគ្នានេះ នៅតែមានសុពលភាពរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ។

តើមានមនុស្សប៉ុន្មាននាក់ទើបគ្រប់?

ដោយបន្តការសន្ទនារបស់គាត់ជាមួយព្រះអម្ចាស់អំពីក្រុងសូដុំម អ័ប្រាហាំបានព្យាយាមស្វែងយល់ថា តើត្រូវមានមនុស្សសុចរិតយ៉ាងតិចប៉ុន្មាននាក់ ទើបអាចការពារទីក្រុងទាំងមូលពីការជំនុំជម្រះបាន។ គាត់បានចាប់ផ្ដើមពីចំនួនហាសិបនាក់។ បន្ទាប់មក ដោយការរួមបញ្ចូលគ្នាយ៉ាងអស្ចារ្យនៃសេចក្តីគោរពកោតខ្លាច និងការតស៊ូព្យាយាម គាត់បានបន្តសួរចុះមករហូតដល់ចំនួនដប់នាក់។ ទីបំផុត ព្រះអម្ចាស់បានធានាដល់អ័ប្រាហាំថា ប្រសិនបើទ្រង់រកឃើញមនុស្សសុចរិតតែដប់នាក់នៅក្នុងក្រុងសូដុំម នោះទ្រង់នឹងមិនបំផ្លាញទីក្រុងទាំងមូលឡើយ ដោយយល់ដល់អ្នកទាំងដប់នាក់នោះ។

តើចំនួនប្រជាជននៅក្នុងក្រុងសូដុំមមានប៉ុន្មាននាក់? វាពិតជាពិបាកក្នុងការកំណត់ចំនួនប្រជាជនឲ្យបានជាក់លាក់។ ទោះជាយ៉ាងណា មានទិន្នន័យអំពីចំនួនប្រជាជននៃទីក្រុងបុរាណមួយចំនួនទៀតនៅក្នុងស្រុកប៉ាឡេស្ទីន ដែលអាចផ្តល់ជាមូលដ្ឋានសម្រាប់ការប្រៀបធៀបបាន។ ដោយពិចារណាលើទីក្រុងដទៃទៀតទាំងនេះ យើងអាចនិយាយបានថា ចំនួនប្រជាជននៅក្នុងក្រុងសូដុំមនៅសម័យរបស់អ័ប្រាហាំ ប្រហែលជាមិនតិចជាងមួយម៉ឺននាក់នោះទេ។

ព្រះជាម្ចាស់បានធានាដល់អ័ប្រាហាំថា បើមានមនុស្សសុចរិតដប់នាក់មានវត្តមាននៅទីនោះ ក៏អាចការពារទីក្រុងមួយដែលមានប្រជាជនយ៉ាងហោចណាស់មួយម៉ឺននាក់បានដែរ។ នេះបង្ហាញពីសមាមាត្រមួយទល់នឹងមួយពាន់ (1:1,000)។ សមាមាត្រដូចគ្នានៃ «ម្នាក់ក្នុងចំណោមមួយពាន់នាក់» ក៏ត្រូវបានលើកឡើងនៅក្នុង យ៉ូប ៣៣:២៣ និង សាស្ដា ៧:២៨ ផងដែរ។ ខគម្ពីរទាំងពីរនេះបង្ហាញថា មនុស្សម្នាក់នោះ គឺជាមនុស្សដែលមានសេចក្តីសុចរិតដ៏លេចធ្លោ ខណៈដែលមនុស្សដទៃទៀតទាំងអស់ មិនបានឈានដល់ស្តង់ដាររបស់ព្រះឡើយ។

វាងាយស្រួលក្នុងការពង្រីកសមាមាត្រនេះបន្តទៅដោយគ្មានកំណត់។ វត្តមានរបស់មនុស្សសុចរិតដប់នាក់ អាចរក្សាសហគមន៍មួយដែលមានប្រជាជនមួយម៉ឺននាក់។ វត្តមានរបស់មនុស្សសុចរិតមួយរយនាក់ អាចរក្សាសហគមន៍មួយដែលមានប្រជាជនមួយសែននាក់។ វត្តមានរបស់មនុស្សសុចរិតមួយពាន់នាក់ អាចរក្សាសហគមន៍មួយដែលមានប្រជាជនមួយលាននាក់។ តើត្រូវការមនុស្សសុចរិតប៉ុន្មាននាក់ ដើម្បីរក្សាប្រទេសមួយដែលមានទំហំប្រជាជនដូចសហរដ្ឋអាមេរិក ដែលមានប្រជាជនប៉ាន់ស្មានច្រើនជាង ៣០០ លាននាក់? គឺប្រហែលជា ៣០០ ពាន់នាក់។

តួលេខទាំងនេះជំរុញឲ្យយើងគិតពិចារណាយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ។ តើព្រះគម្ពីរផ្តល់មូលដ្ឋានឲ្យយើងជឿថា មនុស្សសុចរិតពិតប្រាកដជាងពីរសែនហាសិបពាន់នាក់បន្តិច ដែលរស់នៅរាយប៉ាយពាសពេញសហរដ្ឋអាមេរិក ដូចជាគ្រាប់អំបិលដែលរាយប៉ាយនោះ នឹងគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីការពារប្រទេសទាំងមូលពីការជំនុំជម្រះរបស់ព្រះ ហើយធានាឲ្យព្រះគុណ និងសេចក្តីមេត្តាករុណារបស់ទ្រង់បន្តមាននៅក្នុងប្រទេសនោះដែរឬទេ? វាជារឿងមិនសមហេតុផលទេ ប្រសិនបើយើងអះអាងថា ការប៉ាន់ស្មានបែបនេះមានភាពជាក់លាក់។ ទោះជាយ៉ាងណា ព្រះគម្ពីរបានបង្កើតគោលការណ៍ទូទៅយ៉ាងច្បាស់ថា វត្តមានរបស់អ្នកជឿដែលសុចរិត គឺជាកត្តាសម្រេចចិត្តដ៏សំខាន់ក្នុងការដែលព្រះទ្រង់ប្រព្រឹត្តចំពោះសហគមន៍មួយ។

សេចក្ដីនេះនាំយើងទៅរកឥទ្ធិពលទីពីរនៃវត្តមានរបស់គ្រីស្ទបរិស័ទ ក្នុងនាមជា «អំបិលនៃផែនដី»។

អំបិលទប់ស្កាត់ការរលួយ

នៅសម័យមុនពេលមានទូទឹកកក អ្នកដំណើរតាមសមុទ្រដែលយកសាច់ធ្វើដំណើរដ៏វែងឆ្ងាយ បានប្រើអំបិលជាសារធាតុរក្សាសាច់មិនឲ្យខូច។ ដំណើរការនៃការរលួយបានចាប់ផ្ដើមរួចទៅហើយ មុនពេលសាច់ត្រូវបានប្រឡាក់អំបិល។ ការប្រឡាក់អំបិលមិនបានលុបបំបាត់ការរលួយទាំងស្រុងទេ ប៉ុន្តែវាបានទប់ស្កាត់ការរលួយនោះក្នុងអំឡុងពេលធ្វើដំណើរដ៏វែងឆ្ងាយ ដូច្នេះ នាវិកអាចបន្តបរិភោគសាច់បានយូរថ្ងៃ បន្ទាប់ពីពេលដែលសាច់នោះនឹងខូចរហូតមិនអាចបរិភោគបាន ប្រសិនបើមិនបានប្រឡាក់អំបិល។

វត្តមានរបស់យើងនៅលើផែនដី ក្នុងនាមជាសិស្សរបស់ព្រះគ្រីស្ទ មានតួនាទីដូចអំបិលនៅក្នុងសាច់។ ដំណើរការនៃការរលួយដោយសារអំពើបាបបានកំពុងដំណើរការរួចទៅហើយ។ រឿងនេះត្រូវបានបង្ហាញឲ្យឃើញនៅក្នុងគ្រប់វិស័យនៃជីវិតមនុស្ស៖ សីលធម៌ សាសនា សង្គម និងនយោបាយ។ យើងមិនអាចលុបបំបាត់ការរលួយដែលមានស្រាប់នោះបានទេ។ ប៉ុន្តែយើងអាចទប់ស្កាត់វាបានមួយរយៈ ដើម្បីឲ្យគោលបំណងនៃព្រះគុណ និងសេចក្តីមេត្តាករុណារបស់ព្រះបានសម្រេចយ៉ាងពេញលេញ។ បន្ទាប់មក នៅពេលដែលឥទ្ធិពលរបស់យើងលែងមានទៀតនោះ ការពុករលួយនឹងឈានដល់កម្រិតកំពូល ហើយលទ្ធផលនឹងក្លាយជាការធ្លាក់ចុះទាំងស្រុង។

ការបង្ហាញអំពីអំណាចនៃអំបិលក្នុងការទប់ស្កាត់ការរលួយនេះ ជួយពន្យល់អំពីសេចក្តីបង្រៀនរបស់លោកប៉ុលនៅក្នុង ២ ថែស្សាឡូនីច ២:៣–១២។ លោកប៉ុលបានព្រមានថា អំពើអាក្រក់របស់មនុស្សនឹងឈានដល់ចំណុចកំពូល តាមរយៈបុគ្គលម្នាក់ដែលជាអ្នកគ្រប់គ្រងពិភពលោក ហើយទទួលអំណាច និងការដឹកនាំពីសាតាំងផ្ទាល់តាមរយៈអំណាចអស្ចារ្យលើសពីវិស្ស័យធម្មជាតិ។ លោកប៉ុលបានហៅអ្នកគ្រប់គ្រងរូបនេះថា «មនុស្សដែលជាតួបាប [ឬភាពគ្មានច្បាប់]» និង «មនុស្សដែលត្រូវហិន‌វិនាស» (ខ. ៣)។ នៅក្នុង ១ យ៉ូហាន ២:១៨ វាត្រូវបានហៅថា «អាទទឹងនឹងព្រះគ្រីស្ទ» ហើយនៅក្នុង វិវរណៈ ១៣:៤ វាត្រូវបានហៅថា «សត្វសាហាវ»។ អ្នកគ្រប់គ្រងរូបនេះនឹងអះអាងថាខ្លួនជាព្រះ ហើយទាមទារឲ្យមនុស្សគ្រប់គ្នានៅលើពិភពលោកថ្វាយបង្គំវា ។

ការលេចឡើងរបស់អ្នកគ្រប់គ្រងដែលស្ថិតក្រោមអំណាចសាតាំងនេះ គឺជារឿងដែលមិនអាចជៀសផុតបាន។ លោកប៉ុលបានមានប្រសាសន៍យ៉ាងប្រាកដថា៖ «នោះទើបអាទទឹងច្បាប់នោះនឹងលេចមក» (២ ថែស្សាឡូនីច ២:៨)។ លោកប៉ុលក៏បានប្រកាសនៅក្នុងខដដែលនេះថា ព្រះគ្រីស្ទដ៏ពិតប្រាកដផ្ទាល់ នឹងជាអ្នកប្រតិបត្តិការជំនុំជម្រះចុងក្រោយលើព្រះគ្រីស្ទក្លែងក្លាយនេះ៖ «ដែលព្រះ‌អម្ចាស់យេស៊ូវនឹងបំផ្លាញ ដោយខ្យល់ [ឬព្រះវិញ្ញាណ] ពីព្រះ‌ឱស្ឋទ្រង់ ហើយធ្វើឲ្យវិនាស ដោយរស្មីពន្លឺពីដំណើរទ្រង់យាងមក»។

គួរឲ្យស្តាយ គ្រូអធិប្បាយខ្លះបានប្រើការបង្រៀននេះអំពីអាទទឹងនឹងព្រះគ្រីស្ទ ដើម្បីបណ្តុះឥរិយាបថនៃភាពអសកម្ម និងការជឿថា អ្វីៗគឺកំណត់ទុកជាមុនក្នុងចំណោមគ្រីស្ទបរិស័ទ។ ពួកគេបាននិយាយថា៖ «អាទទឹងនឹងព្រះគ្រីស្ទកំពុងតែមកដល់។ ស្ថានការណ៍កាន់តែអាក្រក់ទៅៗ។ យើងមិនអាចធ្វើអ្វីបានទេ»។ ជាលទ្ធផល គ្រីស្ទបរិស័ទជាច្រើនតែងតែអង្គុយនៅស្ងៀម ទាំងបត់ដៃចូលគ្នាដោយក្តីតក់ស្លុតបែបសាសនា ហើយមើលការបំផ្លិចបំផ្លាញរបស់សាតាំងដែលកំពុងបន្តកើតមានឡើងនៅជុំវិញខ្លួនពួកគេដោយគ្មានការរារាំង។

ឥរិយាបថនៃភាពអសកម្ម និងការជឿថាអ្វីៗត្រូវបានកំណត់ទុកជាមុន គឺជារឿងដ៏គួរឲ្យសោកស្តាយ ហើយក៏មិនស្របតាមការបង្រៀនរបស់ព្រះគម្ពីរផងដែរ។ ពិតមែនហើយ អាទទឹងនឹងព្រះគ្រីស្ទនឹងត្រូវលេចឡើងនៅទីបំផុត។ ប៉ុន្តែការអះអាងថា ក្នុងអំឡុងពេលនេះ យើងមិនអាចធ្វើអ្វីបានទាល់តែសោះ គឺមិនមែនជាការពិតឡើយ។

អំណាចដែលកំពុងទប់ស្កាត់

រហូតមកដល់ពេលបច្ចុប្បន្ននេះ មានអំណាចមួយកំពុងធ្វើការនៅក្នុងលោកីយ៍ ដែលប្រឆាំង តស៊ូ និងទប់ស្កាត់វិញ្ញាណរបស់អាទទឹងនឹងព្រះគ្រីស្ទ។

អំណាចដែលទប់ស្កាត់ ដែលបច្ចុប្បន្នកំពុងរារាំងការលេចឡើងពេញលេញ និងចុងក្រោយរបស់អាទទឹងនឹងព្រះគ្រីស្ទ គឺជាវត្តមានផ្ទាល់របស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធនៅក្នុងក្រុមជំនុំ។ ចំណុចនេះនឹងកាន់តែច្បាស់ នៅពេលដែលយើងសិក្សាតាមការបើកសម្ដែងជាបន្តបន្ទាប់របស់ព្រះគម្ពីរ អំពីព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ និងព្រះរាជកិច្ចរបស់ទ្រង់។

នៅដើមដំបូងបំផុតនៃព្រះគម្ពីរ គឺលោកុប្បត្តិ ១:២ បានប្រាប់យើងថា «ព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះកំពុងតែរេរានៅលើផ្ទៃទឹក»។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក រហូតពេញមួយព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ មានការលើកឡើងជាញឹកញាប់អំពីសកម្មភាពរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធនៅលើផែនដី។ ទោះជាយ៉ាងណា នៅចុងបញ្ចប់នៃព្រះរាជកិច្ចរបស់ព្រះយេស៊ូវនៅលើផែនដី ទ្រង់បានសន្យាជាមួយពួកសិស្សរបស់ទ្រង់ថា ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធនឹងយាងមកឯពួកគេក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ តាមរបៀបថ្មីមួយ ដែលខុសប្លែកពីអ្វីៗទាំងអស់ដែលធ្លាប់កើតឡើងនៅលើផែនដីរហូតមកដល់ពេលនោះ។

​ព្រះ​ដ៏​ជា​ជំនួយ

នៅក្នុង យ៉ូហាន ១៤:១៦–១៧ ព្រះយេស៊ូវបានប្រទានសេចក្តីសន្យានេះថា៖

នោះខ្ញុំនឹងទូលសូមដល់ព្រះវរ‌បិតា ហើយទ្រង់នឹងប្រទានព្រះដ៏ជាជំនួយ១អង្គទៀត [ព្រះអង្គដែលកំសាន្តចិត្ត] មកអ្នករាល់គ្នា ឲ្យបានគង់នៅជាមួយ នៅអស់‌កល្បរៀងទៅ គឺជាព្រះ‌វិញ្ញាណនៃសេចក្ដីពិត [ជាព្រះនាមមួយរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ]... ក៏នឹងសណ្ឋិតនៅក្នុងអ្នករាល់គ្នាដែរ ។

យើងអាចសង្ខេបសេចក្តីសន្យារបស់ព្រះយេស៊ូវនេះឡើងវិញ ដូចតទៅ៖ «ខ្ញុំបាននៅជាមួយអ្នករាល់គ្នាដោយវត្តមានផ្ទាល់អស់រយៈពេលបីឆ្នាំកន្លះ ហើយឥឡូវនេះ ខ្ញុំជិតនឹងចាកចេញពីអ្នករាល់គ្នាហើយ។ បន្ទាប់ពីខ្ញុំចាកចេញទៅ នឹងមានព្រះអង្គ១ទៀតមកជំនួសកន្លែងខ្ញុំ។ ទ្រង់គឺព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។ នៅពេលទ្រង់យាងមក ទ្រង់នឹងគង់នៅជាមួយអ្នករាល់គ្នាជារៀងរហូត»។

ការផ្លាស់ប្តូរវត្តមានរបស់ព្រះអង្គដែលព្រះយេស៊ូវបានសន្យានេះ បានកើតឡើងជាពីរដំណាក់កាល៖ ទីមួយ គឺការយាងឡើងទៅស្ថានសួគ៌របស់ព្រះយេស៊ូវ។ បន្ទាប់មក ដប់ថ្ងៃក្រោយ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបានយាងចុះមកនៅថ្ងៃបុណ្យទី៥០ ។ នៅចំណុចនេះក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបានយាងចុះមកពីស្ថានសួគ៌ក្នុងនាមជាបុគ្គលមួយអង្គ ហើយបានគង់នៅលើផែនដី។ បច្ចុប្បន្ន ទ្រង់គឺជាតំណាងផ្ទាល់របស់ព្រះត្រៃឯកដែលគង់នៅលើផែនដី។ទីលំនៅពិតប្រាកដរបស់ទ្រង់ គឺនៅក្នុងរូបកាយរបស់អ្នកជឿពិតប្រាកដ ដែលហៅជារួមថា «ក្រុមជំនុំ»។ លោកប៉ុលបានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ក្រុមអ្នកជឿនេះនៅក្នុង ១ កូរិនថូស ៣:១៦ ថា៖

តើ​អ្នក​រាល់​គ្នា​មិន​ដឹង​ទេ​ឬ​អី ថា​ខ្លួន​អ្នក​រាល់​គ្នា​ជា​ព្រះ‌វិហារ​នៃ​ព្រះ ហើយ​ថា ព្រះ‌វិញ្ញាណ​នៃ​ព្រះ ទ្រង់​សណ្ឋិត​ក្នុង​អ្នក​រាល់​គ្នា ។

ព័ន្ធកិច្ចដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធនៅក្នុងក្រុមជំនុំ គឺដើម្បីរៀបចំរូបកាយដ៏ពេញលេញមួយសម្រាប់ព្រះគ្រីស្ទ។ នៅពេលដែលរូបកាយនេះបានបំពេញរួចរាល់ វានឹងត្រូវបាននាំមកថ្វាយដល់ព្រះគ្រីស្ទ ដូចជាកូនក្រមុំត្រូវបានប្រគល់ជូនកូនកំលោះ។ នៅពេលដែលព័ន្ធកិច្ចរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធនៅក្នុងក្រុមជំនុំបានបញ្ចប់ ទ្រង់នឹងត្រូវដកចេញពីផែនដីនេះវិញ ដោយនាំយកទៅជាមួយទ្រង់នូវរូបកាយដ៏ពេញលេញរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ ដូច្នេះ យើងអាចរៀបរាប់សេចក្តីថ្លែងការណ៍របស់លោកប៉ុលនៅក្នុង ២ ថែស្សាឡូនីច ២:៧ ឡើងវិញ ដូចតទៅ៖

ដ្បិតសេចក្ដីអាថ៌‌កំបាំងរបស់ការទទឹងច្បាប់ កំពុងតែបណ្តាលឡើងហើយ ប៉ុន្តែ មាន១អង្គដែលឃាត់‌ឃាំងវាសព្វថ្ងៃនេះ ទាល់តែបានដកទ្រង់ចេញទៅ

នៅក្នុងលោកីយ៍នេះ មានវិញ្ញាណរបស់អាទទឹងនឹងព្រះគ្រីស្ទ ដែលកំពុងធ្វើការឆ្ពោះទៅរកការលេចឡើងរបស់អាទទឹងនឹងព្រះគ្រីស្ទផ្ទាល់។ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធគង់នៅក្នុងពួកសិស្សរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ដោយទប់ស្កាត់ការលេចឡើងរបស់អាទទឹងនឹងព្រះគ្រីស្ទ។ ដូច្នេះ ពួកសិស្សដែលព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធគង់នៅក្នុងពួកគេ ដើរតួជារបាំងមួយ ដើម្បីទប់ស្កាត់ការឈានដល់ចំណុចកំពូលនៃភាពគ្មានច្បាប់ និងការលេចឡើងចុងក្រោយរបស់អាទទឹងនឹងព្រះគ្រីស្ទ។ លុះត្រាតែព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ រួមជាមួយរូបកាយពេញលេញនៃសិស្សរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ត្រូវបានដកចេញពីផែនដី ទើបកម្លាំងនៃភាពគ្មានច្បាប់អាចបន្តដំណើរទៅមុខដោយគ្មានការទប់ស្កាត់ ដើម្បីសម្រេចគោលបំណងរបស់ពួកវាដែលឈានដល់ចំណុចកំពូលតាមរយៈអាទទឹងនឹងព្រះគ្រីស្ទ។ ក្នុងអំឡុងពេលនេះ វាគឺជាឯកសិទ្ធិ និងជាទំនួលខុសត្រូវរបស់ពួកសិស្សព្រះគ្រីស្ទ តាមរយៈអំណាចនៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ដើម្បី «យកឈ្នះ» លើអំណាចរបស់អាទទឹងនឹងព្រះគ្រីស្ទ និងទប់ស្កាត់ពួកគេ។

អំបិលដែលមានប្រសិទ្ធភាព

ក្នុងនាមជាអំបិលនៃផែនដី ដូច្នេះយើងដែលជាសិស្សរបស់ព្រះគ្រីស្ទមានការទទួលខុសត្រូវចម្បងពីរយ៉ាង។ ទីមួយ តាមរយៈវត្តមានរបស់យើង យើងធ្វើឲ្យផែនដីនៅតែទទួលបានព្រះគុណ និងសេចក្តីមេត្តាករុណារបស់ព្រះជាបន្តបន្ទាប់។ ទីពីរ តាមរយៈអំណាចរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធដែលគង់នៅក្នុងយើង យើងទប់ស្កាត់កម្លាំងនៃការរលួយ និងភាពគ្មានច្បាប់ រហូតដល់ពេលវេលាដែលព្រះបានកំណត់។

ក្នុងការបំពេញទំនួលខុសត្រូវទាំងនេះ ក្រុមជំនុំឈរជារនាំងចំពោះការសម្រេចបាននូវមហិច្ឆតាដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតរបស់សាតាំង ដែលជាការគ្រប់គ្រងលើផែនដីទាំងមូល។ នេះជួយពន្យល់អំពីមូលហេតុដែលលោកប៉ុលបានមានប្រសាសន៍នៅក្នុង ២ ថែស្សាឡូនីច ២:៣ ថា៖ «ទាល់តែមានសេចក្ដីក្បត់សាសនាមកជាមុន ហើយមនុស្សដែលជាតួបាបនោះ [អាទទឹងនឹងព្រះគ្រីស្ទ] បានលេចមក»។ ពាក្យដែលត្រូវបានបកប្រែថា «សេចក្ដីក្បត់សាសនា» តាមន័យដើមគឺ apostasy ដែលមានន័យថា ការចាកចេញពីជំនឿ។

ដរាបណាពួកជំនុំនៅតែឈរយ៉ាងរឹងមាំ និងមិនព្រមសម្របសម្រួលលើជំនឿរបស់ខ្លួន នោះពួកជំនុំមានអំណាចទប់ស្កាត់ការលេចឡើងចុងក្រោយរបស់អាទទឹងនឹងព្រះគ្រីស្ទបាន។ សាតាំងផ្ទាល់យល់ច្បាស់អំពីរឿងនេះ។ ដូច្នេះ គោលដៅចម្បងរបស់វា គឺធ្វើឲ្យជំនឿ និងសេចក្តីសុចរិតរបស់ក្រុមជំនុំចុះខ្សោយ។ នៅពេលដែលវាសម្រេចគោលដៅនេះបាន នោះរបាំងដែលរារាំងគោលបំណងរបស់វានឹងត្រូវដកចេញ ហើយផ្លូវនឹងបើកចំហសម្រាប់វា ដើម្បីទទួលបានការគ្រប់គ្រងទាំងខាងវិញ្ញាណ និងខាងនយោបាយលើផែនដីទាំងមូល។

ចូរសន្មតថា សាតាំងបានជោគជ័យ ពីព្រោះយើងជាគ្រីស្ទបរិស័ទមិនបានបំពេញទំនួលខុសត្រូវរបស់យើង។ តើនឹងមានអ្វីកើតឡើង? ព្រះយេស៊ូវផ្ទាល់បានប្រទានចម្លើយដល់យើង។ យើងក្លាយជា «អំបិលដែលបាត់បង់រសជាតិ»។ ទ្រង់ព្រមានយើងអំពីវាសនាសម្រាប់អំបិលដែលបាត់ជាតិប្រៃបែបនោះថា៖

ជា​របស់​គ្មាន​ប្រយោជន៍​ទៀត​សោះ មាន​តែ​បោះ​បង់​ចោល​ទៅ​ក្រៅ ឲ្យ​មនុស្ស​ដើរ​ជាន់​ប៉ុណ្ណោះ ។ (ម៉ាថាយ ៥:១៣)

«គ្មាន​ប្រយោជន៍​ទៀត​សោះ!» នោះពិតជាការកាត់ទោសយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរមែន។ តើមានអ្វីកើតឡើងបន្ទាប់? យើងត្រូវបាន «បោះចោល» ពោលគឺត្រូវបានបដិសេធដោយព្រះជាម្ចាស់។ បន្ទាប់មក យើងត្រូវបាន «មនុស្សជាន់ឈ្លីនៅក្រោមបាតជើង»។ មនុស្សក្លាយជាឧបករណ៍នៃការជំនុំជម្រះរបស់ព្រះមកលើក្រុមជំនុំដែលបានបាត់បង់រសជាតិ និងបានបោះបង់ចោលជំនឿ។ ប្រសិនបើយើងនៅក្នុងក្រុមជំនុំ មិនអាចទប់ស្កាត់កម្លាំងនៃអំពើអាក្រក់បានទេ នោះការជំនុំជម្រះរបស់យើង គឺការត្រូវប្រគល់ទៅឲ្យកម្លាំងទាំងនោះដែលយើងមិនបានទប់ស្កាត់។

លោកប៉ុលបានបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់នូវជម្រើសពីរដល់យើង នៅក្នុង រ៉ូម ១២:២១៖

"កុំ​ឲ្យ​សេចក្ដី​អាក្រក់​ឈ្នះ​អ្នក​ឡើយ ត្រូវ​ឲ្យ​អ្នក​ឈ្នះ​សេចក្ដី​អាក្រក់ ដោយ‌សារ​សេចក្ដី​ល្អ​វិញ។"

មានជម្រើសតែពីរប៉ុណ្ណោះ៖ យើងត្រូវយកឈ្នះ ឬត្រូវបានអំពើអាក្រក់យកឈ្នះ។ គ្មានចំណុចកណ្ដាល ឬជម្រើសទីបីសម្រាប់យើងឡើយ។ យើងអាចប្រើអំពើល្អដែលព្រះបានប្រទានដល់យើង ដើម្បីយកឈ្នះលើអំពើអាក្រក់ដែលប្រឈមមុខនឹងយើង។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើយើងមិនធ្វើដូច្នេះទេ នោះអំពើអាក្រក់នោះនឹងត្រឡប់មកយកឈ្នះលើយើងវិញ។

សារនេះមានភាពបន្ទាន់ជាពិសេសសម្រាប់យើងដែលរស់នៅក្នុងប្រទេសនានា ដែលយើងនៅតែមានសេរីភាពក្នុងការប្រកាស និងអនុវត្តជំនឿគ្រីស្ទបរិស័ទរបស់យើង។ នៅក្នុងប្រទេសជាច្រើនសព្វថ្ងៃនេះ គ្រីស្ទបរិស័ទបានបាត់បង់សេរីភាពនេះ។ ទន្ទឹមនឹងនោះ មនុស្សរាប់លាននាក់នៅក្នុងប្រទេសទាំងនោះ ត្រូវបានបណ្តុះគំនិតជាប្រព័ន្ធ ឲ្យស្អប់ និងមើលងាយគ្រីស្ទសាសនា ព្រមទាំងអ្វីៗទាំងអស់ដែលគ្រីស្ទសាសនាតំណាងឲ្យ។ ចំពោះមនុស្សដែលត្រូវបានបណ្តុះគំនិតបែបនេះ គ្មានអ្វីដែលអាចផ្តល់ការពេញចិត្តដ៏ធំជាងការជាន់ឈ្លីដោយជើងរបស់ពួកគេ លើគ្រីស្ទបរិស័ទដែលមិនទាន់ស្ថិតនៅក្រោមនឹមនៃការគ្រប់គ្រងរបស់ពួកគេឡើយ។

ប្រសិនបើយើងយកចិត្តទុកដាក់ស្តាប់ការព្រមានរបស់ព្រះយេស៊ូវ ហើយបំពេញតួនាទីរបស់យើងជាអំបិលនៃផែនដី នោះយើងមានអំណាចក្នុងការទប់ស្កាត់មិនឲ្យរឿងនេះកើតឡើងបាន។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើយើងបរាជ័យក្នុងការបំពេញទំនួលខុសត្រូវរបស់យើង ហើយទទួលរងការជំនុំជម្រះដែលកើតមានតាមក្រោយ នោះការសោកស្តាយដ៏ជូរចត់បំផុតនោះគឺ៖ វាមិនគួរឲ្យកើតមានឡើងទាល់តែសោះ។