ຈົ່ງເອົາໃຈໃສ່ຕໍ່ການຊົງເອີ້ນຂອງພຣະອົງ
ເດເຣັກ ພຣິນຊ໌
Published: 2022
Last Updated: tháng 10 năm 2026
Read Time: 10
This teaching is not currently available in Tiếng Việt.
ກອງທັບຂອງກີເດໂອນສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າພຣະເຈົ້າທົດສອບຜູ້ທີ່ຖືກເອີ້ນໃຫ້ຮັບໃຊ້ໃນງານຄຣິດສະຕຽນກ່ອນທີ່ຈະຊົງແຕ່ງຕັ້ງພວກເຂົາ. ຄວາມຍາກລຳບາກ ແລະ ຄວາມສຸກສະບາຍທາງໂລກສາມາດເປີດເຜີຍວ່າຜູ້ທີ່ເຊື່ອຈະຍັງຄົງມີວິໄນ, ອຸທິດຕົນ, ແລະ ພ້ອມທີ່ຈະເອົາໃຈໃສ່ການຊົງເອີ້ນອັນຮີບດ່ວນຂອງພຣະເຈົ້າຫລືບໍ່.
ເມຶ່ອພຣະເຢຊູຄຣິດຊົງກ່າວໃນພຣະທໍາມັດທາຍ 22:14 ວ່າ, "ດ້ວຍວ່າ ມີຫລາຍຄົນຖືກເຊີນມາ, ແຕ່ມີໜ້ອຍຄົນທີ່ຖືກເລືອກໄວ້." ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງກຳລັງສະເໜີຄວາມຄິດເຫັນ ຫລື ຄວາມຫນ້າຈະເປັນ. ແຕ່ພຣະອົງຊົງກຳລັງກ່າວເຖິງຂໍ້ເທັດຈິງ. ເຊິ່ງຂໍ້ເທັດຈິງນັ້ນ ຍັງຄົງເປັນຈິງໃນທຸກມື້ນີ້ເຊັ່ນດຽວກັບຕອນທີ່ພຣະເຢຊູຊົງກ່າວພຣະຄຳນັ້ນຄັ້ງທຳອິດ. ເຖິງວ່າ ສິ່ງທີ່ພຣະອົງຊົງກ່າວຈະກ່ຽວຂ້ອງກັບຄວາມລອດພົ້ນກໍຕາມ, ແຕ່ຫລັກການນັ້ນກໍໃຊ້ໄດ້ກັບການຊົງເອີ້ນເຮົາເຂົ້າສູ່ງານຮັບໃຊ້ດ້ວຍ.
ໃນຈົດໝາຍຄຳສອນຂອງ ອາຈານ ເດເຣັກ ພຣິ້ນຊ ສະບັບນີ້, ເຮົາຈະມາເບິ່ງນຳກັນຢ່າງລະອຽດວ່າ ພວກເຮົາຈະສາມາດເອົາໃຈໃສ່ (ຕອບຮັບ) ຕໍ່ການຊົງເອີ້ນເຂົ້າສູ່ງານຮັບໃຊ້ເຊິ່ງກ່ຽວຂ້ອງກັບຄຳກ່າວຂອງພຣະເຢຊູທີ່ວ່າ, "ດ້ວຍວ່າ ມີຫລາຍຄົນຖືກເຊີນມາ, ແຕ່ມີໜ້ອຍຄົນທີ່ຖືກເລືອກໄວ້." ໄດ້ແນວໃດ.
ໄລຍະເວລາຂອງການທົດສອບ
ຄຣິດສະຕຽນຈຳນວນຫລາຍໄດ້ຮັບການຊົງເອີ້ນຈາກພຣະເຈົ້າເຂົ້າສູ່ງານຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ. ແຕ່ ມີພຽງຫນ້ອຍຄົນເທົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ຮັບການຊົງເລືອກ ແລະແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ດຳເນີນໃນງານຮັບໃຊ້ນັ້ນ. ເປັນຫຍັງຈຶ່ງເປັນແບບນັ້ນ?
ລະຫວ່າງຊ່ວງເວລາທີ່ ຄຣິດສະຕຽນໄດ້ຮັບການຊົງເອິ້ນເຂົ້າສູ່ງານຮັບໃຊ້ຄັ້ງທໍາອິດ ກັບເວລາທີ່ ພຣະເຈົ້າຊົງແຕ່ງຕັ້ງເຂົ້າໃຫ້ຮັບໃຊ້ຈິງນັ້ນ, ໂດຍປົກກະຕິຈະມີຊ່ວງເວລາໜຶ່ງຂອງການທົດສອບ. ຫລາຍຄັ້ງຍິ່ງເຈົ້າຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຫລາຍເທົ່າໃດ, ການທົດສອບກໍຈະຍິ່ງເຂັ້ມຂົ້ນຫລາຍຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ. ເພາະຜູ້ທີ່ອົດທົນຜ່ານການທົດສອບໄດ້ສຳເລັດເທົ່ານັ້ນທີ່ຈະໄດ້ຮັບການຊົງເລືອກໃຫ້ຮັບໃຊ້ແທ້ຈິງ.
ໃນພຣະຄຳພວກຜູ້ປົກຄອງ, ເປັນຄັ້ງທຳອິດເມື່ອ ກີເດໂອນໄດ້ເອີ້ນປະຊາກອນອິດສະລາເອນ ເຂົ້າສູ່ງານຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າ ເພື່ອຕໍ່ສູ້ກັບພວກມີດີອານ, ເຊິ່ງມີຊາຍຈຳນວນ 32,000 ຄົນ ຕອບສະໜອງຕໍ່ການຊົງເອີ້ນ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ເມື່ອ ກີເດໂອນໄດ້ນຳຜູ້ຕິດຕາມກຸ່ມທຳອິດເຫລົ່ານັ້ນ ເຂົ້າສູ່ການທົດສອບຕາມທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງຮຽກຮ້ອງ, ພວກເຂົາກໍເຫລືອທະຫານພຽງ 300 ຄົນເທົ່ານັ້ນ. ເຊິ່ງມີຈໍານວນໜ້ອຍກວ່າ 1% ຂອງຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການເອີ້ນຜ່ານການທົດສອບ ແລະໄດ້ຮັບການຊົງເລືອກສຳລັບງານຮັບໃຊ້. ຂ້ອຍສົງໄສວ່າເປີເຊັນນີ້ ອາດຈະເທົ່າກັບໃນປະຈຸບັນນີ້.
ສຸດທ້າຍແລ້ວ, ສະຕິປັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າກໍໄດ້ຮັບການພິສູດໂດຍຜົນທີ່ເກີດຂຶ້ນ. ກີເດໂອນສາມາດປະຕິບັດພາລະກິດຮ່ວມກັບຊາຍ 300 ຄົນທີ່ໄດ້ຜ່ານການທົດສອບ, ແລະມີລະບຽບວິໄນ ແລະມີຜົນຕອບຮັບຫລາຍກ່ວາທີ່ທ່ານເຄີຍເຮັດໄດ້ຕອນທີ່ມີຜູ້ຕິດຕາມ 32,000 ຄົນ ມາກ່ອນ. ຫລັກການດຽວກັນນີ້ກໍຍັງໃຊ້ໄດ້ຮອດປັດຈຸບັນນີ້. ຄືຜູ້ຮັບໃຊ້ ຂອງພຣະຄຣິດພຽງໜຶ່ງຄົນທີ່ໄດ້ຮັບການທົດສອບ, ການຝຶກຝົນ, ການຝຶກວິໄນ, ແລະເສຍສະຫລະຕົນເອງພຽງຄົນດຽວ ກໍມີຄ່າຫລາຍກວ່າຄຣິດສະຕຽນທີ່ມີເປົ້າໝາຍດີຈຳນວນໜຶ່ງຮ້ອຍຄົນທີ່ເປັນພຽງ “ສະມາຊິກ” ຂອງບາງກຸ່ມ ຫລືບາງອົງກອນໃດໜຶ່ງເທົ່ານັ້ນ.
ກັບໃຈໃໝ່ ຫລື ເປັນສາວົກ
ການປະກາດຂ່າວປະເສີດຍຸກໃໝ່ ມີແນວໂນ້ມໃນການວັດຜົນໄດ້ຮັບທີ່ເນັ້ນຈຳນວນຜູ້ທີ່ກັບໃຈໃໝ່. ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າເຊື່ອວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກັບການສ້າງສາວົກຫລາຍກວ່າ. ໃນສະໄໝທີ່ພຣະເຢຊູຊົງປະຕິບັດພັນທະກິດເທິງແຜ່ນດິນໂລກ, ພຣະອົງໜ້າຈະນັບ ຈຳນວນຄົນທີ່ກັບໃຈໃໝ່ໄດ້ຫລາຍພັນຄົນ. ແຕ່ໃນຊົ່ວໂມງສຸດທ້າຍກ່ອນຖືກຄຶງທີ່ໄມ້ກາງແຂນ, ພຣະອົງຊົງເຫລືອພຽງຊາຍ 11 ຄົນ ທີ່ຍັງຄົງເປັນອັກຄະສາວົກ. ແມ່ນແຕ່ຫລັງການຟື້ນຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ, ຕໍ່ມາພຣະອົງກໍໄດ້ປາກົດແກ່ "ພີ່ນ້ອງຫລາຍກວ່າຫ້າຮ້ອຍຄົນ" ກໍຕາມ (1 ໂກຣິນໂທ 15:6), ແຕ່ມີພຽງ 120 ຄົນເທົ່ານັ້ນທີ່ເຂົ້າໄປຫ້ອງຊັ້ນເທິງເພື່ອສະແຫວງຫາລິດເດດຈາກເບື້ອງເທິງເຊິ່ງຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາກາຍເປັນພະຍານທີ່ມີປະສິດທິພາບສໍາລັບພຣະອົງ.
ແນ່ນອນວ່າມີຄວາມແຕກຕ່າງຢ່າງຊັດເຈນ ລະຫວ່າງການໄດ້ຮັບການຊົງເອີ້ນ ແລະ ການໄດ້ຮັບການຊົງເລືອກ. ການຂະຫຍາຍອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ແທ້ຈິງນັ້ນຂຶ້ນຢູ່ກັບ ຄຸນນະພາບຫລາຍກວ່າປະລິມານສະເໝີ. ເຖິງເວລາແລ້ວທີ່ເຮົາຈະເນັ້ນຢ້ຳຂໍ້ເທັດຈິງ ນີ້ອີກຄັ້ງໃນວັນນີ້.
ການທົດສອບສອງປະເພດ
ມີສອງວິທີຫລັກໆທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງໃຊ້ທົດສອບຄຣິດສະຕຽນທີ່ໄດ້ຮັບການຊົງເອີ້ນເຂົ້າສູ່ງານຮັບໃຊ້:
- ປະການທໍາອິດ, ໂດຍການປ່ອຍໃຫ້ສິ່ງຕ່າງໆໃຫ້ກາຍເປັນເລື່ອງຍາກ.
- ປະການທີສອງ, ໂດຍການປ່ອຍສິ່ງຕ່າງໆໃຫ້ກາຍເປັນເລື່ອງງ່າຍ.
ໃນຄຳອຸປະມາເລຶ່ອງຜູ້ຫວ່ານເມັດພືດໃນມາຣະໂກບົດທີ 4, ພຣະເຢຊູຊົງປຽບທຽບເມັດພືດ ທີ່ຕົກໃສ່ດິນທີ່ມີຫີນກັບຄຣິດສະຕຽນຜູ້ທີ່ “ຍ້ອນບໍ່ມີຮາກໃນຕົນເອງຈຶ່ງທົນຢູ່ບໍ່ໄດ້ດົນ. ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ຮັບຄວາມຍາກລຳບາກ ຫລືຖືກຂົ່ມເຫັງເພາະພຣະທຳນັ້ນ, ເຂົາຈຶ່ງທໍ້ຖອຍໃຈທັນທີ" (ຂໍ້17). ແຕ່ພຣະອົງຍັງຊົງປຽບທຽບເມັດພືດທີ່ຕົກໃນພຸ່ມໜາມກັບຄຣິດສະຕຽນຜູ້ທີ່ "ແຕ່ເຂົາມີຄວາມກັງວົນເຖິງຊີວິດນີ້, ການຢາກຮັ່ງຢາກມີ, ຕະຫລອດທັງຄວາມຕ້ອງການທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງໄດ້ເຂົ້າມາຫຸ້ມຮັດພຣະທໍາໄວ້, ພຣະທໍາຈຶ່ງບໍ່ເກີດຜົນ"(ຂໍ້19).
ຄຣິດສະຕຽນບາງຄົນບໍ່ພ້ອມທີ່ຈະທົນຕໍ່ການຕໍ່ຕ້ານ, ການເຍາະເຍີ້ຍ, ຄວາມຍາກລຳບາກ ຫລື ຄວາມລົ້ມເຫລວ ເພື່ອເຫັນແກ່ຂ່າວປະເສີດ. ສ່ວນບາງຄົນກໍບໍ່ສາມາດຢືນຢູ່ໄດ້ທ່າມກາງຄວາມສະດວກສະບາຍ, ຄວາມເປັນທີ່ນິຍົມຊົມຊອບ, ແລະຄວາມສຳເລັດທາງໂລກໄດ້. ບັນດາຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເອິ້ນເຂົ້າສູ່ງານຮັບໃຊ້ນັ້ນ ຕ້ອງບໍ່ຖືກຂັດຂວາງດ້ວຍສິ່ງໃດສິ່ງໜຶ່ງ, ຫລືບໍ່ຖືກພັນທະນາການດ້ວຍອີກສິ່ງໜຶ່ງ.
ພຣະຄຳພີເຕືອນຄຣິດສະຕຽນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງວ່າ ພວກເຂົາຕ້ອງຄາດຫວັງວ່າຈະປະສົບກັບການທົດສອບ. ຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນຈົດໝາຍຂອງຢາໂກໂບກ່າວວ່າ:
“ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍຂອງເຮົາເອີຍ, ເມື່ອພວກເຈົ້າພົບການທົດລອງຕ່າງໆ ຈົ່ງຖືວ່າເປັນເລື່ອງໜ້າຍິນດີທີ່ສຸດ ເພາະພວກເຈົ້າຮູ້ຢູ່ວ່າ ເມື່ອຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຈົ້າທົນຕໍ່ການຖືກທົດລອງໄດ້ ກໍເຮັດໃຫ້ເກີດມີຄວາມໝັ້ນໃຈ.” (ຢາໂກໂບ 1:2-3 ພຄພ 2013)
ເປໂຕຂຽນໄວ້ວ່າ:
ດັ່ງນັ້ນ ການທົດລອງຕ່າງໆເກີດຂຶ້ນ ເພື່ອໃຫ້ຄວາມເຊື່ອທີ່ລອງແລ້ວນັ້ນ. ປາກົດວ່າ ຄວນໄດ້ຮັບຄຳສັນລະເສີນ ສະຫງ່າຣາສີ ແລະກຽດຕິຍົດ ໃນເວລາທີ່ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຈະສະເດັດມາປາກົດ.” (1 ເປໂຕ 1:7 ພຄພ 2013)
ການທົດສອບອັນເຂັ້ມຂົ້ນ ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງແປກສຳລັບຜູ້ທີ່ເປັນຄຣິດສະຕຽນແທ້; ແລະການທົດລອງເຫລົ່ານັ້ນ ເຂົ້າມາໂດຍການກໍານົດໄວ້ຂອງພຣະເຈົ້າເອງ.
ໂຢບ
ພຣະຄຳພີໃຫ້ຕົວຢ່າງຢ່າງຫລວງຫລາຍຂອງບົດທົດສອບຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ສັດຊື່ຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຕ້ອງຜ່ານໄປໃຫ້ໄດ້. ຕົວຢ່າງໜຶ່ງທີ່ໂດດເດັ່ນກໍຄືເລື່ອງໂຢບນັ້ນເອງ.
ໃນຄຳພິຍານຂອງໂຢບໃນເລຶ່ອງບົດທົດສອບນັ້ນ, ໂຢບກ່າວວ່າ:
“ແຕ່ພຣະເຈົ້າຊົງຮູ້ທາງທີ່ຂ້ອຍກ້າວໄປ; ເມື່ອພຣະອົງຊົງທົດສອບຂ້ອຍແລ້ວ, ພຣະອົງຈະພົບວ່າຂ້ອຍບໍລິສຸດເໝືອນຄໍາ. ຂ້ອຍຕາມທາງຂອງພຣະອົງຢ່າງສັດຊຶ່ ແລະບໍ່ມີທ່າທີຫັນເຫໄປມາຕາມທາງໃດໆອີກ. ຂ້ອຍເຮັດຕາມເລື້ອຍໆສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ສັ່ງມາຂ້ອຍເຮັດຕາມພຣະປະສົງບໍ່ແມ່ນ ເຮັດຕາມຂ້ອຍ." (ໂຢບ 23:10-12 ພຄພ 2013)
ໃນຂໍ້ສຸດທ້າຍ, ເຮົາພົບເຄັດລັບແຫ່ງໄຊຊະນະຂອງໂຢບ. ເຊິ່ງກໍຄື: ທັດສະນະຄະຕິທີ່ໂຢບມີຕໍ່ ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນເອງ. ບັນດາຜູ້ທີ່ຍົກຍ້ອງພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າໄວ້ເໜືອສິ່ງອື່ນ ຈະສາມາດຜ່ານ ແລະໄດ້ຮັບໄຊຊະນະເໜືອການທົດສອບສະເໝີ.
ເຢເຣມີຢາ
ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າອີກຄົນໜຶ່ງທີ່ອົດທົນຕໍ່ການທົດສອບອັນແສນສາຫັດກໍຄືເຢເຣມີຢາ, ເຊິ່ງເປັນຊາຍທີ່ຍັງໜຸ່ມແໜ້ນເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງເອີ້ນເຂົາ.
ໜຶ່ງໃນບົດທົດສອບທີ່ຍາກທີ່ສຸດສຳລັບໜຸ່ມສາວຄຣິດສະຕຽນໃນການອົດທົນຄື ຄວາມໂດດດ່ຽວ. ຄວາມສັດຊື່ຕໍ່ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ ສາມາດແຍກພວກເຂົາອອກຈາກຄວາມສຸກ ແລະ ກິດຈະກຳທາງໂລກທີ່ວາງເປົ່າ, ເຊິ່ງເພື່ອນໆໃນໄວດຽວກັນຂອງພວກເຂົາກຳລັງຫລົງໄຫລຢູ່. ສິ່ງນີ້ເຮັດໃຫ້, ພວກເຂົາຮູ້ສຶກເຫມືອນຖືກຕັດຂາດ.
ໃນພຣະທໍາເພງຄໍ່າຄວນ 3:27-28 ເຢເຣມີຢາບັນລະຍາຍເຖິງບົດທົດສອບນີ້ວ່າ:
“ເປັນການດີເລີດທີ່ຮຽນຮູ້ເອົາຄວາມອົດທົນໃນເວລາທີ່ພວກເຮົາຍັງໜຸ່ມແໜ້ນຢູ່. ເມື່ອພວກເຮົາໄດ້ຮັບຄວາມທົນທຸກທໍລະມານກໍຄວນນັ່ງຢູ່ຄົນດຽວອົດທົນຢ່າງມິດຫງຽບ.”
ເຢເຣມີຢາເອງກໍອົດທົນຕໍ່ບົດທົດສອບນີ້ (ເຢເຣມີຢາ 15:17). ເຊັ່ນດຽວກັບໂຢບ, ເຢເຣມີຢາ ກໍເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ແທ້ຈິງຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ເຊິ່ງໄດ້ຮັບກຳລັງໃນການອົດທົນຕໍ່ບົດທົດສອບ ຈາກທັດສະນະຄະຕິຂອງເຂົາທີ່ມີຕໍ່ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ.
“ພຣະອົງໄດ້ກ່າວແກ່ຂານ້ອຍ, ແລະຂານ້ອຍກໍໄດ້ເຊື່ອຟັງພຣະອົງທຸກຖ້ອຍຄໍາ, ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ ພຣະເຈົ້າອົງຊົງຣິດອໍານາດຍິ່ງໃຫຍ່ ຂານ້ອຍເປັນຂອງພຣະອົງ; ສະນັ້ນ ຖ້ອຍຄໍາຂອງພຣະອົງຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຈິດໃຈຂອງຂານ້ອຍເຕັມລົ້ນ ໄປດ້ວຍຄວາມຊຶ່ນຊົມຍິນດີ ແລະຄວາມສຸກໃຈ.” (ເຢເຣມີຢາ 15:16 ພຄພ 2013)
ໂມເຊ
ໂມເຊ ເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ຍີ່ງໃຫຍ່ອີກຄົນໜຶ່ງຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຮຽນຮູ້ທີ່ຈະອົດທົນຕໍ່ບົດທົດສອບ. ບົດທົດສອບທຳອິດຂອງໂມເຊຄືເລື່ອງຍົດຖາບັນດາສັກ ແລະຄວາມເພີດເພີນທາງໂລກ.
ໂມເຊເຕີບໃຫຍ່ໃນລາດຊະສຳນັກຂອງຟາໂຣ ໃນຖານະເປັນຜູ້ສືບທອດບັນລັງຂອງເອຢິບ, ໂມເຊຄວນຈະໄດ້ເພີດເພີນໄປກັບຄວາມຮັ່ງມີ, ວັດທະນະທຳ, ແລະຄວາມຫລູຫລາຟຸ້ມເຟືອຍຂອງເອຢິບ. ແຕ່ເມື່ອລາວປະຕິເສດທີ່ຈະຍອມຈຳນົນຕໍ່ສິ່ງລໍ້ໃຈນີ້, ລາວກໍຖືກຂັບໄລ່ໂດຍຊົນຊາດຂອງລາວເອງ, ຖືກຂົ່ມເຫັງໂດຍຟາໂຣ, ແລະຖືກບັງຄັບໃຫ້ອົດທົນກັບການຖືກເນລະເທດ, ຄວາມທຸກຍາກ, ແລະ ຄວາມໂດດດ່ຽວເປັນເວລາ 40 ປີ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ລາວກໍສາມາດເອົາຊະນະການທົດລອງທັງໝົດນີ້ໄດ້ ເພາະລາວປະຕິເສດທີ່ຈະຍອມໃຫ້ສິ່ງດຶງດູດໃຈເຊັ່ນ ຄວາມຮັ່ງມີ ແລະ ກຽດສັກສີຊົ່ວຄາວ ທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ລາວເບິ່ງບໍ່ເຫັນພຣະສະຫງ່າລາສີທີ່ແທ້ຈິງຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະລາງວັນນິລັນດອນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງມອບໃຫ້.
ເຮັບເຣີ 11:26-27 ພຄພ 2013 ໄດ້ໃຫ້ເຫດຜົນທີ່ຢູ່່ເບື້ອງຫລັງຄວາມອົດທົນຂອງໂມເຊວ່າ:
“ເພິ່ນຖືວ່າ ຄວາມທົນທຸກ ແລະທົນອັບອາຍເພື່ອພຣະຄຣິດນັ້ນ ກໍມີຄ່າກວ່າຊັບສົມບັດທັງໝົດຂອງປະເທດເອຢິບ. ດ້ວຍວ່າ, ເພິ່ນເລັງເຫັນລາງວັນທີ່ເພິ່ນຈະໄດ້ຮັບນັ້ນ. ເພາະເພິ່ນມີຄວາມເຊື່ອແບບນີ້ ເພິ່ນຈຶ່ງໄດ້ອອກຈາກປະເທດເອຢິບໄປ ໂດຍບໍ່ຢ້ານກົວຕໍ່ຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງກະສັດ. ດ້ວຍວ່າ, ເພິ່ນໄດ້ໝັ້ນໃຈເໝືອນກັບວ່າ ຕົນໄດ້ເຫັນພຣະເຈົ້າທີ່ຕາເຫັນບໍ່ໄດ້.”
ທຸກວັນນີ້, ຄຣິດສະຕຽນໜຸ່ມສາວຈຳນວນຫລາຍເບິ່ງບໍ່ເຫັນພຣະສະຫງ່າລາສີທີ່ແທ້ຈິງ ແລະ ລາງວັນນິລັນດອນຂອງການຮັບໃຊ້ ເພາະຄວາມຄາດຫວັງຂອງພວກເຂົາແມ່ນຢູ່ໃນຄວາມສຸກສະບາຍ ແລະຄວາມສຳເລັດທາງໂລກ, ເຊິ່ງມັນກົງກັນຂ້າມກັບທັດສະນະຄະຕິຂອງໂມເຊຢ່າງສີ້ນເຊີງ.
ຄວາມສຳຄັນຂອງການຊົງເອີ້ນ
ພຣະຄຳພີໃຊ້ຄຳທີ່ຊົງພະລັງສາມຄຳກ່ຽວກັບການຊົງເອີ້ນຂອງພຣະເຈົ້າ ປະການທຳອິດຄື "ການຊົງເອີ້ນແຫ່ງເບື້ອງເທິງ" (ຟິລິບປອຍ 3:14). ການຊົງເອີ້ນນັ້ນຢູ່ໃນລະດັບທີ່ແຕກຕ່າງ ຈາກຄວາມສົນໃຈ ແລະການຮຽກຮ້ອງອື່ນໆໃນຊີວິດຂອງເຮົາ. ສຳລັບຄຣິດສະຕຽນແລ້ວ, ບໍ່ມີສິ່ງອຶ່ນໃດທີ່ຈະມາກ່ອນການຊົງເອີ້ນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້- ບໍ່ວ່າຈະເປັນຄອບຄົວ, ຫລື ຄວາມສຳພັນທາງໂລກໃດໆ. "ຖ້າຜູ້ໃດມາຫາເຮົາແລະ ບໍ່ຊັງພໍ່ແມ່, ລູກເມຍ, ອ້າຍນ້ອງຊາຍຍິງກັບທັງຊີວິດຂອງຕົນເອງ. ຜູ້ນັ້ນຈະເປັນສາວົກຂອງເຮົາບໍ່ໄດ້." (ລູກາ 14:26 ພຄພ 2013)
ປະການທີສອງ, ການຊົງເອີ້ນໃຫ້ຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້ານັ້ນ ຖືເປັນ "ການຊົງເອີ້ນອັນບໍລິສຸດ." (2 ຕີໂມທຽວ 1:9). ເປັນສິ່ງທີ່ສັກສິດທີ່ຕ້ອງຮັກສາໄວ້ໃຫ້ດີ, ບໍ່ໃຫ້ມີການປະນິປະນອມ ຫລືຄວາມເປິເປື້ອນໃດໆ. ທັ້ງຍັງຮຽກຮ້ອງການອຸທິດເວລາໃນການອະທິຖານ ແລະການປະຕິເສດຕົນເອງຝ່າຍວິນຍານ. ເຊິ່ງການບັນລຸຜົນສຳເລັດນັ້ນ, ຕ້ອງອາໄສຄວາມເຂັ້ມແຂງຂອງເຮົາ, ເວລາຂອງເຮົາ, ການອຸທິດຕົວ ແລະ ການຝຶກຝົນພັດທະນາຂອງປະທານ ແລະຄວາມສາມາດທຸກຢ່າງທີ່ເຮົາມີ.
ປະການທີສາມ, ການຊົງເອີ້ນຂອງພຣະເຈົ້າຄື "ການຊົງເອີ້ນຈາກສະຫວັນ" (ເຮັບເຣີ 3:1). ສຽງທີ່ເອີ້ນເຮົາໃຫ້ເຂົ້າສູ່ງານຮັບໃຊ້ຂອງຄຣິດສະຕຽນ ນັ້ນມາຈາກສະຫວັນ. ບໍ່ວ່າສຽງຈະມາ ‘’ຢ່າງສະຫງົບແຜ່ວເບົາ” ຫລື ‘’ດັ່ງສຽງຫ້ວຍໄຫລແຮງ‘’ ກໍເປັນພຣະສຸສຽງຂອງ ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງອະນຸພາບສູງສຸດ. ສຽງຂອງພຣະອົງມີລິດອຳນາດສູງສຸດ ແລະ ຄູ່ຄວນກັບການເຊື່ອຟັງຢ່າງບໍ່ມີເງື່ອນໄຂ. ເມື່ອໂປໂລໄດ້ຍິນການຊົງເອີ້ນຂອງພຣະເຈົ້າ, ທ່ານກ່າວວ່າ, ເຮົາ "ບໍ່ໄດ້ປຶກສາກັນກັບມະນຸດຄົນໃດ" (ຄາລາເຕຍ 1:16 ພຄພ 2013). ໂປໂລ ບໍ່ໄດ້ຂໍຄຳຢືນຢັນ ຫລືການອະນຸຍາດຈາກຜູ້ນຳສາສະໜາໃນຊົນຊາດຂອງທ່ານ, ຫລື ແມ່ນແຕ່ ຈາກຜູ້ທີ່ເປັນອັກຄະສາວົກຂອງພຣະຄຣິດຢູ່ແລ້ວ. ແຕ່ໂປໂລຢູ່ລຳພັງກັບພຣະເຈົ້າ- ເພື່ອທີ່ຈະຄົ້ນພົບພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າໃນຊີວິດຂອງທ່ານ.
ທຸກວັນນີ້, ເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງເອີ້ນຄຣິດສະຕຽນເຂົ້າສູ່ພັນທະກິດ, ປະຕິກິລິຍາທຳອິດຂອງຫລາຍໆຄົນຄື ການສະແຫວງຫາຄວາມຄິດເຫັນຂອງຜູ້ອື່ນ. ໃຜຈະສົ່ງຂານ້ອຍໄປ? ໃຜຈະເປັນຜູ້ຈັດຫາເງິນທືນໃຫ້ຂານ້ອຍ? ຜົນກໍຄືໃນບໍ່ຊ້າ, ພຣະສູລະສຽງຂອງພຣະເຈົ້າ ກໍຈະຖືກລົບໄປໂດຍຄວາມຄິດເຫັນຂອງມະນຸດ. ແຕ່ສຳລັບຄຣິດສະຕຽນ ທີ່ໄດ້ຮັບການຊົງເອີ້ນ ແລະ ເປັນຜູ້ທີ່ເຕັມໃຈມອບຄວາມເຊື່ອໝັ້ນທັງໝົດໄວ້ໃນພຣະເຈົ້າ, ກໍຍ່ອມໄດ້ຮັບການຮັບຮອງ ອັນເປັນສຸກຈາກພຣະຄໍາຂອງພຣະເຈົ້າ:
“ພຣະອົງຜູ້ຊົງເອີ້ນເອົາເຈົ້າທັງຫລາຍນັ້ນກໍທ່ຽງທໍາ, ພຣະອົງນັ້ນແຫລະ ຈະຊົງດໍາເນີນງານ." (1 ເທສະໂລນິກ 5:24 ພຄພ 2013)
ການບັນລຸຜົນສຳເລັດຂອງການຊົງເອີ້ນຂອງຄຣິດສະຕຽນນັ້ນຂຶ້ນຢູ່ກັບພຣະເຈົ້າ ແຕ່ພຽງຜູ້ດຽວ.
ຢ່າຊັກຊ້າ
ປະການສຸດທ້າຍກໍຄື, ການຊົງເອີ້ນຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນເປັນເລຶ່ອງເລັ່ງດ່ວນ ເມື່ອໂຢຊວຍປະກາດ ຕໍ່ໜ້າຊົນຊາດອິດສະລາເອນ ໃຫ້ຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າ, ທ່ານກ່າວວ່າ: "ຈົ່ງຕັດສິນໃຈໃນມື້ນີ້ວ່າ ພວກເຈົ້າຈະບົວລະບັດຮັບໃຊ້ຜູ້ໃດ." (ໂຢຊວຍ 24:15), ສ່ວນເພງສັນລະເສີນ 95:7 ກ່າວວ່າ:
“ວັນນີ້ ຈົ່ງເຊື່ອຟັງສິ່ງທີ່ພຣະອົງກ່າວ!”
ການຊົງເອີ້ນຂອງພຣະເຈົ້າ ບໍ່ໄດ້ຖ້າຄວາມສະດວກສະບາຍຂອງມະນຸດ. ເຮົາບໍ່ອາດເລື່ອນ ການຕັດສິນໃຈຂອງເຮົາທີ່ຈະຍ່ອມຈຳນົນຕໍ່ພຣະອົງໄປຍັງ "ຊ່ວງເວລາທີ່ສະດວກ." ຫລາຍກວ່ານີ້ມານເວົ້າວ່າ "ມື້ອື່ນ;" ແຕ່ພຣະເຈົ້າຊົງກ່າວວ່າ: "ມື້ນີ້."
ໃນສຸພາສິດ 1:24-32, ມີຄຳເຕືອນຢ່າງຈິງຈັງບໍ່ໃຫ້ເລື່ອນການຕອບສະໜອງຂອງເຮົາ ຕໍ່ການຊົງເອີ້ນຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະຄຳຂໍ້ນີ້ບັນລະຍາຍເຖິງຜູ້ຄົນທີ່ຫັນໜີຈາກການຊົງເອີ້ນຂອງພຣະເຈົ້າເມື່ອພວກເຂົາຢູ່ໃນຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ ແລະຄວາມຕ້ອງການທີ່ພຽງພໍແລ້ວ. ເມື່ອພວກເຂົາປ່ຽນໃຈ ແລະຫັນກັບໄປສະແຫວງຫາພຣະເຈົ້າ, ມັນກໍສາຍເກີນໄປແລ້ວ! ເພາະພຣະເຈົ້າຊົງຖອນຕົວຂອງພຣະອົງອອກມາແລ້ວ. ສຽງທີ່ເຄີຍເອີ້ນນັ້ນກັບຫງຽບໄປ. ເວລາແຫ່ງໂອກາດໄດ້ຜ່ານພົ້ນໄປແລ້ວ.
ບໍ່ວ່າການຊົງເອີ້ນ ຂອງພຣະອົງຕໍ່ເຈົ້າເປັນການຊົງເອີ້ນທົ່ວໄປເຊັ່ນ (ໃນມີກາ 6:8), ຫລື ການເອີ້ນຢ່າງສະເພາະເຈາະຈົງເຊັ່ນ (ໃນ 1 ເປໂຕ 4:11), ຂ້າພະເຈົ້າຂໍຫນູນໃຈ ໃຫ້ເອົາໃຈໃສ່ຕໍ່ການຊົງເອີ້ນຂອງພຣະອົງ. ແລະຈົ່ງກະທຳສິ່ງນັ້ນຢ່າງຈິ່ງຈັງ. ຈົ່ງອົດທົນ ຕໍ່ບົດທົດສອບຂອງພຣະອົງ. ຈົ່ງອຸທິດຕົນເພື່ອເຮັດກິດຈະການຂອງສະຫວັນ. ຢ່າໃຫ້ເຈົ້າກາຍເປັນອີກໜຶ່ງຊື່ຂອງ (ຫລາຍໆຄົນ) ທີ່ຖືກເອີ້ນແຕ່ບໍ່ເຄີຍຖືກເລືອກເລີຍ.
ຫາກເຈົ້າຕ້ອງການທີ່ຈະຕອບສະໜອງຕອນນີ້, ຂໍໃຫ້ເຈົ້າຮ່ວມອະທິຖານສັ້ນໆກັບ ຂ້າພະເຈົ້າຕາມນີ້?
Prayer Response
ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຂ້າພຣະອົງຕ້ອງການຕອບສະໜອງຕໍ່ການຊົງເອີ້ນຂອງພຣະອົງທີ່ຊົງມີຕໍ່ຊີວິດຂອງຂ້າພຣະອົງ. ຂ້າພຣະອົງຕ້ອງການຮັບໃຊ້ພຣະອົງ ແລະ ໄດ້ຮັບການຊົງເລືອກຈາກພຣະອົງ ເພື່ອໃຫ້ແຜນການທີ່ພຣະອົງເຊິ່ງມີໄວ້ສຳລັບຂ້າພຣະອົງ ແລະ ສຳລັບຜູ້ທີ່ພຣະອົງຊົງເອີ້ນຂ້າພຣະອົງໃຫ້ຮັບໃຊ້ນັ້ນບັນລຸຜົນສຳເລັດ. ບໍ່ວ່າຂ້າພຣະອົງ ຈະຕ້ອງຈ່າຍລາຄ່າເທົ່າໃດກໍຕາມ, ຂ້າພຣະອົງຈະບໍ່ລໍຊ້າວັນນີ້. ແລະໃນເວລານີ້, ຂ້າພຣະອົງຂໍກ່າວກັບພຣະອົງວ່າ "ຂໍຊົງໃຊ້ຂ້າພຣະອົງເຖີດ." ອາແມນ.
Tải xuống miễn phí
Thư giảng dạy này có thể tải xuống, in và chia sẻ để sử dụng cho cá nhân hoặc hội thánh.
Mã số: TL-L143-100-LAO